— Zniszczę akt darowizny! Wtedy połowa mieszkania będzie moja! — przypadkiem usłyszałam, jak mój mąż opowiada matce o swoim „genialnym” planie…

— Znowu opóźnili wypłatę! — westchnął głośno Konstantyn, opadając w fotel. — Właścicielka mieszkania już po raz trzeci przypomina o płatności. Może pożyczysz od rodziców?

Agata podniosła wzrok znad książki i uśmiechnęła się spokojnie.

— Nie martw się tak. Jutro mam spotkanie z szefową. Irina Wiktorowna wspominała o awansie. Wszystko się ułoży.

— Awans? — parsknął Konstantyn. — Obiecują już od trzech miesięcy. A tymczasem ledwo wiążemy koniec z końcem.

Agata odłożyła książkę na bok.

— Kostia, przecież sobie radzimy. Czasem brakuje nam pieniędzy, ale głodni nie chodzimy.

— Wynajem mieszkania zżera połowę budżetu! — Konstantyn wyskoczył z fotela i zaczął chodzić po pokoju. — A moja mama ciągle powtarza, że musimy oszczędzać na własne mieszkanie. Jakby to było takie proste!

Agata przewróciła oczami, już w myślach słysząc głos Walentyny Siergiejewnej, swojej teściowej: „W naszym czasie pracowaliśmy bez wytchnienia…”

— A propos, twoja mama dzwoniła dziś w ciągu dnia — powiedziała Agata, starając się brzmieć naturalnie. — Pytała, czy wpadniemy w weekend.

Konstantyn zatrzymał się nagle.

— I co odpowiedziałaś?

— Że się zastanowimy.

— Agata! — dramatycznie uniósł ręce. — Mama się obrazi. Wiesz, jaka jest.

— Wiem — westchnęła Agata. — Ale po ostatnim razie potrzebuję przerwy. Dwa godziny gadania o tym, jak źle wydajemy pieniądze i jak powinniśmy żyć jak ascetycy, żeby odłożyć na mieszkanie… Przecież i tak oszczędzamy na wszystkim.

W pamięci pojawiła się ostatnia kolacja u teściowej. Walentyna Siergiejewna przez długi czas wygłaszała wykład o tym, jak rozdzielać budżet rodzinny.

— Ty i mama tylko narzekacie — dodała cicho Agata. — A poza narzekaniem nic nie robicie. Ty odmawiasz szukania lepszej pracy, ciągle czekasz na awans, który ci się nie należy.

— A ty jesteś lepsza? — skrzywił się Konstantyn. — Ile razy proponowałem, żebyś znalazła dodatkową pracę…

Dzwonek telefonu przerwał narastającą kłótnię. Agata spojrzała na ekran i jej twarz rozjaśniła się radością.

— Ciociu Zoja! Cześć, kochana! Jak się masz?

Agata słuchała, a jej twarz coraz bardziej promieniała. Przyłożyła dłoń do ust, oczy zalśniły łzami.

— Naprawdę? Serio? Ale… nie mogę przyjąć takiego prezentu! To… Boże!

Konstantyn obejrzał się zaskoczony, patrząc na żonę.

— Jesteś pewna? — Agata mrugała szybko, odganiając łzy. — Oczywiście, że tak! Kocham cię, ciociu Zoja. Bardzo, bardzo!

Po zakończeniu rozmowy Agata wpatrywała się w telefon. Podniosła wzrok na męża i jej usta rozciągnęły się w szczęśliwym uśmiechu.

— Nie uwierzysz! Ciocia Zoja wychodzi za Włocha i wyjeżdża. Na zawsze! I… — Agata przerwała, wciąż nie mogąc uwierzyć. — Ona podaruje mi swoje mieszkanie! Kostia, będziemy mieć własne mieszkanie!

— Co? — Konstantyn stanął jak wryty, z otwartymi ustami. — Dwupokojowe w centrum? Serio?

— Tak! — powiedziała Agata. — Mówi, że wkrótce podpisze akt darowizny i przekaże klucze.

— Niesamowite — westchnął Konstantyn i opadł na kanapę. — Co za wiadomość…

Tydzień później Agata przygotowywała świąteczny stół w już własnym mieszkaniu. Ciocia Zoja siedziała na czele stołu, rodzice Agaty krzątali się, pomagając przy nakrywaniu.

— Mam nadzieję, że kaczka wam posmakuje — zwróciła się Agata do teściowej, układając kieliszki. — Wiem, że lubicie drób.

Walentyna Siergiejewna zacisnęła usta i wymusiła uśmiech.

— Najważniejsze, żeby Kostia był zadowolony. Jest wybredny w jedzeniu.

— Mamo — skrzywił się Konstantyn. — Wszystko mi smakuje, co Agata przygotowuje.

— Bardzo się cieszę za was, skarbie — powiedziała ciocia Zoja, obejmując Agatę za ramiona. — Teraz macie swój kąt. Mam nadzieję, że będziecie tu szczęśliwi.

— Za Agatę i jej nowe mieszkanie! — wzniosła toast głowa rodziny Agaty. — Córeczko, zasłużyłaś!

Wszyscy stuknęli się kieliszkami. Agata złapała spojrzenie teściowej i poczuła dziwne zimno przebiegające po plecach. W oczach Walentyny Siergiejewnej błysnęło coś niepokojącego. Szybko odwróciła wzrok i coś szepnęła synowi do ucha. Konstantyn kiwnął głową i ukradkiem spojrzał na Agatę.

Uśmiech powoli znikł z twarzy Agaty. Coś w tych spojrzeniach sprawiło, że poczuła się nieswojo.

Tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu Agata obserwowała zmiany w zachowaniu męża. Konstantyn stał się drażliwy. Każda drobnostka mogła wywołać kłótnię.

— Dlaczego postanowiłaś wymienić płytki w łazience? — marszczył brwi, patrząc na próbki. — Stare są w porządku.

— Kostia, wszędzie są pęknięcia — tłumaczyła cierpliwie Agata. — Ciocia Zoja mówiła, że nie wymieniała ich od piętnastu lat.

— Pieniądze w błoto! — machnął ręką i wyszedł z pokoju.

Remont szedł opornie. Agata sama malowała ściany, przyklejała tapety, układała meble. Mąż coraz częściej spędzał czas w pracy lub przy telefonie.

— Może powiesimy tu półkę? — zapytała pewnego dnia, wskazując pustą ścianę w korytarzu.

Konstantyn oderwał się od ekranu i parsknął:

— Rób, co chcesz. To twoje mieszkanie.

Agata zamarła z wiertarką w ręku.

— Co znaczy „twoje”? — To nasze. Jesteśmy rodziną.

— Aha — przeciągnął Konstantyn. — Tylko że według dokumentów należy do ciebie. A ja… lokator.

— Kostia, ja nigdy…

— Odpuść — wstał z kanapy. — Mama ma dzisiaj problemy z ciśnieniem. Pojadę ją odwiedzić.

Konstantyn coraz częściej jeździł do matki, coraz rzadziej pomagał przy remoncie. Między nimi rosła ściana niedopowiedzeń, urazów i pretensji.

W sobotę Agata postanowiła odwiedzić teściową sama. Kupiła ulubione ciasto Walentyny Siergiejewnej i owoce. Weszła na drugie piętro i zatrzymała się przy drzwiach. Były uchylone, a z wnętrza dochodziły podniesione głosy.

— Ile można wytrzymać? — oburzał się Konstantyn. — Ona rządzi mieszkaniem, jakbym był niczym! Nic nie pyta, wszystko robi sama.

— Mówiłam ci — wtórowała mu Walentyna Siergiejewna. — Od początku było jasne. Dostała drogi prezent i od razu się zadęła. A ty teraz w obcym miejscu.

— Nawet nie proponuje, żebym miał swój udział! — w głosie męża brzmiała uraza zmieszana z gniewem. — Pewnie boi się, że będę czegoś żądał.

Agata przycisnęła dłoń do piersi. Serce biło jak oszalałe.

— Synku, musisz bronić swoich praw — nalegała Walentyna Siergiejewna. — Jesteście małżeństwem od dawna, więc majątek powinien być wspólny. Porozmawiaj z prawnikiem!

— Już rozmawiałem — ponuro odpowiedział Konstantyn. — Akt darowizny przeszkadza. Nie mam żadnych praw.

— Naprawdę nic się nie da zrobić?

W ciszy Agata wstrzymała oddech. Widziała, jak mąż biega po pokoju, zaciskając pięści.

— Zniszczę akt darowizny! — wykrzyknął Konstantyn. — I połowa mieszkania będzie moja! Tak zrobię! A ona nic nie udowodni! Ciocia już w innym kraju!

Torba wypadła z rąk Agaty. Ciasto upadło z łomotem na podłogę. Cofnęła się od drzwi i niemal biegiem zeszła po schodach.

Na zewnątrz osunęła się na ławkę i objęła głowę rękami. Skronie pulsowały od napięcia. Nigdy nie naciskała na męża w sprawie mieszkania. Nigdy nie wyrzucała mu, że nieruchomość jest na nią. Dla niej to zawsze był ich wspólny dom.

A teraz… teraz mąż chciał zniszczyć dokumenty. Był gotów popełnić przestępstwo dla pieniędzy. Dla kawałka nieruchomości. O czym jeszcze rozmawiali za jej plecami? Co jeszcze planowali?

Telefon w kieszeni zawibrował. Agata podskoczyła i spojrzała na ekran. Dzwonił Konstantyn.

Agata wzięła głęboki oddech. Potem jeszcze jeden. Ręce drżały, ale zmusiła się do spokojnej odpowiedzi.

— Tak, Kostia?

— Jesteś w domu? — głos męża brzmiał napięcie.

— Wybiegłam do sklepu — palce mocniej zacisnęły telefon. — Będę za około pół godziny. A co?

— Dobrze. Mama i ja szykujemy małą kolację. Zrobiła twój ulubiony sałatkę. Przyjedź do niej.

— Świetnie — Agata starała się brzmieć radośnie. — Zaraz będę.

Odłożyła słuchawkę i wpatrywała się przed siebie. W środku szalała burza, ale na zewnątrz wyglądała spokojnie. Wyrzuciła zepsute jedzenie do najbliższego kosza i ruszyła w stronę domu.

Po drodze podjęła decyzję. Jeśli Konstantyn chce zniszczyć dokumenty, musi je ukryć. Ale najważniejsze teraz – zachować pozory. Nie zdradzić, że wie wszystko.

W mieszkaniu Walentyny Siergiejewnej pachniało domowym ciastem. Teściowa krzątała się w kuchni, układając sałatki na talerzach. Konstantyn nerwowo kroił chleb.

— O, nasza gospodyni! — głos teściowej brzmiał fałszywie-przyjaźnie. — Wchodź, Agatko. Prawie wszystko gotowe.

— Dziękuję, że przyszłaś — Konstantyn objął ją za ramiona. — Mama tak tęskniła.

Agata wymusiła uśmiech.

— Tylko na chwilę do łazienki.

Umyła się zimną wodą. Trzeba było trzymać twarz. Nic nie zdradzić. Agata nawet nie pamiętała, o czym rozmawiali przy kolacji. Wymuszała uśmiech, starając się nie płakać.

W domu potajemnie włożyła dokumenty mieszkania do torby. Następnego dnia zaniosła je do biura i schowała w sejfie.

Konstantyn zmienił się niemal natychmiast. Stał się uważny, troskliwy. Przynosił kwiaty bez okazji. Powrócił jego dawny śmiech, zniknęła wieczna drażliwość.

Tylko oczy zdradzały jego prawdę — ostre, czujne. Często otwierał szuflady, zaglądał do szaf, udając, że czegoś szuka.

— Nie widziałaś moich spinek? — pytał. — I dokumentów. Gdzie je schowałaś?

Agata za każdym razem udawała zdziwienie.

— Dokumenty? — powtarzała. — Gdzieś tu są. W mieszkaniu. Nie pamiętam dokładnie, gdzie je położyłam.

Konstantyn zgrzytał zębami, ale się uśmiechał.

Tak minął miesiąc. Agata obserwowała męża i z każdym dniem czuła coraz większe obrzydzenie. Człowiek, z którym spędziła pięć lat, okazał się kłamcą. Hipokrytą. Gotowym popełnić przestępstwo dla pieniędzy.

W deszczowy wieczór, gdy Agata przygotowywała kolację, drzwi wejściowe zatrzasnęły się z hukiem. Przez mieszkanie przeszedł podmuch powietrza. Do kuchni wpadł Konstantyn — mokry, rozczochrany, z płonącymi oczami.

— Agata! — wykrzyknął. — Potrzebuję pilnie dokumentów mieszkania!

Odstawiła powoli nóż.

— Po co?

— Mama ma przyjaciela-prawnika — Konstantyn oblizał wargi. — Zaproponował sprawdzenie dokumentów. Na wszelki wypadek. Może są jakieś nieścisłości albo błędy.

Agata skrzyżowała ręce na piersi.

— Z nimi wszystko w porządku, Kostia. Ciocia Zoja wszystko poprawnie sformalizowała.

— Skąd wiesz? — podszedł bliżej. — Przecież nie jesteś prawnikiem! Pokażmy specjaliście. To dla twojego dobra.

— Dla mojego dobra? — uśmiechnęła się Agata. — Czy dla twojego?

Konstantyn zamarł.

— Co masz na myśli?

— Wszystko słyszałam — cicho powiedziała Agata. — U twojej mamy. „Zniszczę akt darowizny” — naśladowała jego głos. — „I połowa mieszkania będzie moja!”

Konstantyn zbledł. Cofnął się krok.

— Nie rozumiesz…

— Doskonale rozumiem — przerwała Agata. — Chciałeś zniszczyć dokumenty. Oszukać mnie. Zabrać połowę mieszkania, które ci się nie należy!

— Mam prawo! — nagle krzyknął. — Jestem twoim mężem! Jesteśmy rodziną!

— Rodziną? — Agata gorzko się roześmiała. — Rodzina tak nie postępuje. Rodzina nie popełnia przestępstwa dla zysku.

— Gdzie dokumenty? — Konstantyn zacisnął pięści. — Co z nimi zrobiłaś?

— W bezpiecznym miejscu. Tam nie dotrzesz.

Twarz Konstantyna wykrzywiła z gniewu.

— Z powodu tego mieszkania stałaś się inną! Myślisz, że jesteś lepsza, bo masz własność?

— Nie, Kostia — pokręciła głową Agata. — To mieszkanie tylko pokazało twoją prawdziwą twarz. I mi się nie podoba.

— Co chcesz przez to powiedzieć?

— Składam pozew o rozwód — powiedziała stanowczo Agata. — Nie chcę żyć z kłamcą i zdrajcą.

Konstantyn otworzył usta, ale zaraz je zamknął. Odwrócił się i wybiegł z mieszkania, trzaskając drzwiami. Agata wiedziała, że nie wróci.

Po trzech miesiącach rozwód został sfinalizowany. Mieszkanie pozostało przy Agacie — jako jej własność, nabyta dzięki aktowi darowizny. Konstantyn nie dostał nic. I był to najlepszy prezent dla Agaty.

— Zniszczę akt darowizny! Wtedy połowa mieszkania będzie moja! — przypadkiem usłyszałam, jak mój mąż opowiada matce o swoim „genialnym” planie…

— Znowu opóźnili wypłatę! — westchnął głośno Konstantyn, opadając w fotel. — Właścicielka mieszkania już po raz trzeci przypomina o płatności. Może pożyczysz od rodziców?

Agata podniosła wzrok znad książki i uśmiechnęła się spokojnie.

— Nie martw się tak. Jutro mam spotkanie z szefową. Irina Wiktorowna wspominała o awansie. Wszystko się ułoży.

— Awans? — parsknął Konstantyn. — Obiecują już od trzech miesięcy. A tymczasem ledwo wiążemy koniec z końcem.

Agata odłożyła książkę na bok.

— Kostia, przecież sobie radzimy. Czasem brakuje nam pieniędzy, ale głodni nie chodzimy.

— Wynajem mieszkania zżera połowę budżetu! — Konstantyn wyskoczył z fotela i zaczął chodzić po pokoju. — A moja mama ciągle powtarza, że musimy oszczędzać na własne mieszkanie. Jakby to było takie proste!

Agata przewróciła oczami, już w myślach słysząc głos Walentyny Siergiejewnej, swojej teściowej: „W naszym czasie pracowaliśmy bez wytchnienia…”

— A propos, twoja mama dzwoniła dziś w ciągu dnia — powiedziała Agata, starając się brzmieć naturalnie. — Pytała, czy wpadniemy w weekend.

Konstantyn zatrzymał się nagle.

— I co odpowiedziałaś?

— Że się zastanowimy.

— Agata! — dramatycznie uniósł ręce. — Mama się obrazi. Wiesz, jaka jest.

— Wiem — westchnęła Agata. — Ale po ostatnim razie potrzebuję przerwy. Dwa godziny gadania o tym, jak źle wydajemy pieniądze i jak powinniśmy żyć jak ascetycy, żeby odłożyć na mieszkanie… Przecież i tak oszczędzamy na wszystkim.

W pamięci pojawiła się ostatnia kolacja u teściowej. Walentyna Siergiejewna przez długi czas wygłaszała wykład o tym, jak rozdzielać budżet rodzinny.

— Ty i mama tylko narzekacie — dodała cicho Agata. — A poza narzekaniem nic nie robicie. Ty odmawiasz szukania lepszej pracy, ciągle czekasz na awans, który ci się nie należy.

— A ty jesteś lepsza? — skrzywił się Konstantyn. — Ile razy proponowałem, żebyś znalazła dodatkową pracę….…👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇

Spodobał Ci się artykuł? Podziel się z przyjaciółmi:
Sekrety codziennego życia