— Znowu opóźnili wypłatę! — westchnął głośno Konstantyn, opadając w fotel. — Właścicielka mieszkania już po raz trzeci przypomina o płatności. Może pożyczysz od rodziców?
Agata podniosła wzrok znad książki i uśmiechnęła się spokojnie.
— Nie martw się tak. Jutro mam spotkanie z szefową. Irina Wiktorowna wspominała o awansie. Wszystko się ułoży.
— Awans? — parsknął Konstantyn. — Obiecują już od trzech miesięcy. A tymczasem ledwo wiążemy koniec z końcem.
Agata odłożyła książkę na bok.
— Kostia, przecież sobie radzimy. Czasem brakuje nam pieniędzy, ale głodni nie chodzimy.
— Wynajem mieszkania zżera połowę budżetu! — Konstantyn wyskoczył z fotela i zaczął chodzić po pokoju. — A moja mama ciągle powtarza, że musimy oszczędzać na własne mieszkanie. Jakby to było takie proste!
Agata przewróciła oczami, już w myślach słysząc głos Walentyny Siergiejewnej, swojej teściowej: „W naszym czasie pracowaliśmy bez wytchnienia…”

— A propos, twoja mama dzwoniła dziś w ciągu dnia — powiedziała Agata, starając się brzmieć naturalnie. — Pytała, czy wpadniemy w weekend.
Konstantyn zatrzymał się nagle.
— I co odpowiedziałaś?
— Że się zastanowimy.
— Agata! — dramatycznie uniósł ręce. — Mama się obrazi. Wiesz, jaka jest.
— Wiem — westchnęła Agata. — Ale po ostatnim razie potrzebuję przerwy. Dwa godziny gadania o tym, jak źle wydajemy pieniądze i jak powinniśmy żyć jak ascetycy, żeby odłożyć na mieszkanie… Przecież i tak oszczędzamy na wszystkim.
W pamięci pojawiła się ostatnia kolacja u teściowej. Walentyna Siergiejewna przez długi czas wygłaszała wykład o tym, jak rozdzielać budżet rodzinny.
— Ty i mama tylko narzekacie — dodała cicho Agata. — A poza narzekaniem nic nie robicie. Ty odmawiasz szukania lepszej pracy, ciągle czekasz na awans, który ci się nie należy.
— A ty jesteś lepsza? — skrzywił się Konstantyn. — Ile razy proponowałem, żebyś znalazła dodatkową pracę…
Dzwonek telefonu przerwał narastającą kłótnię. Agata spojrzała na ekran i jej twarz rozjaśniła się radością.
— Ciociu Zoja! Cześć, kochana! Jak się masz?
Agata słuchała, a jej twarz coraz bardziej promieniała. Przyłożyła dłoń do ust, oczy zalśniły łzami.
— Naprawdę? Serio? Ale… nie mogę przyjąć takiego prezentu! To… Boże!
Konstantyn obejrzał się zaskoczony, patrząc na żonę.
— Jesteś pewna? — Agata mrugała szybko, odganiając łzy. — Oczywiście, że tak! Kocham cię, ciociu Zoja. Bardzo, bardzo!
Po zakończeniu rozmowy Agata wpatrywała się w telefon. Podniosła wzrok na męża i jej usta rozciągnęły się w szczęśliwym uśmiechu.
— Nie uwierzysz! Ciocia Zoja wychodzi za Włocha i wyjeżdża. Na zawsze! I… — Agata przerwała, wciąż nie mogąc uwierzyć. — Ona podaruje mi swoje mieszkanie! Kostia, będziemy mieć własne mieszkanie!
— Co? — Konstantyn stanął jak wryty, z otwartymi ustami. — Dwupokojowe w centrum? Serio?

— Tak! — powiedziała Agata. — Mówi, że wkrótce podpisze akt darowizny i przekaże klucze.
— Niesamowite — westchnął Konstantyn i opadł na kanapę. — Co za wiadomość…
Tydzień później Agata przygotowywała świąteczny stół w już własnym mieszkaniu. Ciocia Zoja siedziała na czele stołu, rodzice Agaty krzątali się, pomagając przy nakrywaniu.
— Mam nadzieję, że kaczka wam posmakuje — zwróciła się Agata do teściowej, układając kieliszki. — Wiem, że lubicie drób.
Walentyna Siergiejewna zacisnęła usta i wymusiła uśmiech.
— Najważniejsze, żeby Kostia był zadowolony. Jest wybredny w jedzeniu.
— Mamo — skrzywił się Konstantyn. — Wszystko mi smakuje, co Agata przygotowuje.
— Bardzo się cieszę za was, skarbie — powiedziała ciocia Zoja, obejmując Agatę za ramiona. — Teraz macie swój kąt. Mam nadzieję, że będziecie tu szczęśliwi.
— Za Agatę i jej nowe mieszkanie! — wzniosła toast głowa rodziny Agaty. — Córeczko, zasłużyłaś!
Wszyscy stuknęli się kieliszkami. Agata złapała spojrzenie teściowej i poczuła dziwne zimno przebiegające po plecach. W oczach Walentyny Siergiejewnej błysnęło coś niepokojącego. Szybko odwróciła wzrok i coś szepnęła synowi do ucha. Konstantyn kiwnął głową i ukradkiem spojrzał na Agatę.
Uśmiech powoli znikł z twarzy Agaty. Coś w tych spojrzeniach sprawiło, że poczuła się nieswojo.
Tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu Agata obserwowała zmiany w zachowaniu męża. Konstantyn stał się drażliwy. Każda drobnostka mogła wywołać kłótnię.
— Dlaczego postanowiłaś wymienić płytki w łazience? — marszczył brwi, patrząc na próbki. — Stare są w porządku.
— Kostia, wszędzie są pęknięcia — tłumaczyła cierpliwie Agata. — Ciocia Zoja mówiła, że nie wymieniała ich od piętnastu lat.
— Pieniądze w błoto! — machnął ręką i wyszedł z pokoju.
Remont szedł opornie. Agata sama malowała ściany, przyklejała tapety, układała meble. Mąż coraz częściej spędzał czas w pracy lub przy telefonie.
— Może powiesimy tu półkę? — zapytała pewnego dnia, wskazując pustą ścianę w korytarzu.
Konstantyn oderwał się od ekranu i parsknął:
— Rób, co chcesz. To twoje mieszkanie.
Agata zamarła z wiertarką w ręku.
— Co znaczy „twoje”? — To nasze. Jesteśmy rodziną.
— Aha — przeciągnął Konstantyn. — Tylko że według dokumentów należy do ciebie. A ja… lokator.
— Kostia, ja nigdy…

— Odpuść — wstał z kanapy. — Mama ma dzisiaj problemy z ciśnieniem. Pojadę ją odwiedzić.
Konstantyn coraz częściej jeździł do matki, coraz rzadziej pomagał przy remoncie. Między nimi rosła ściana niedopowiedzeń, urazów i pretensji.
W sobotę Agata postanowiła odwiedzić teściową sama. Kupiła ulubione ciasto Walentyny Siergiejewnej i owoce. Weszła na drugie piętro i zatrzymała się przy drzwiach. Były uchylone, a z wnętrza dochodziły podniesione głosy.
— Ile można wytrzymać? — oburzał się Konstantyn. — Ona rządzi mieszkaniem, jakbym był niczym! Nic nie pyta, wszystko robi sama.
— Mówiłam ci — wtórowała mu Walentyna Siergiejewna. — Od początku było jasne. Dostała drogi prezent i od razu się zadęła. A ty teraz w obcym miejscu.
— Nawet nie proponuje, żebym miał swój udział! — w głosie męża brzmiała uraza zmieszana z gniewem. — Pewnie boi się, że będę czegoś żądał.
Agata przycisnęła dłoń do piersi. Serce biło jak oszalałe.
— Synku, musisz bronić swoich praw — nalegała Walentyna Siergiejewna. — Jesteście małżeństwem od dawna, więc majątek powinien być wspólny. Porozmawiaj z prawnikiem!
— Już rozmawiałem — ponuro odpowiedział Konstantyn. — Akt darowizny przeszkadza. Nie mam żadnych praw.
— Naprawdę nic się nie da zrobić?
W ciszy Agata wstrzymała oddech. Widziała, jak mąż biega po pokoju, zaciskając pięści.
— Zniszczę akt darowizny! — wykrzyknął Konstantyn. — I połowa mieszkania będzie moja! Tak zrobię! A ona nic nie udowodni! Ciocia już w innym kraju!
Torba wypadła z rąk Agaty. Ciasto upadło z łomotem na podłogę. Cofnęła się od drzwi i niemal biegiem zeszła po schodach.
Na zewnątrz osunęła się na ławkę i objęła głowę rękami. Skronie pulsowały od napięcia. Nigdy nie naciskała na męża w sprawie mieszkania. Nigdy nie wyrzucała mu, że nieruchomość jest na nią. Dla niej to zawsze był ich wspólny dom.
A teraz… teraz mąż chciał zniszczyć dokumenty. Był gotów popełnić przestępstwo dla pieniędzy. Dla kawałka nieruchomości. O czym jeszcze rozmawiali za jej plecami? Co jeszcze planowali?
Telefon w kieszeni zawibrował. Agata podskoczyła i spojrzała na ekran. Dzwonił Konstantyn.
Agata wzięła głęboki oddech. Potem jeszcze jeden. Ręce drżały, ale zmusiła się do spokojnej odpowiedzi.
— Tak, Kostia?
— Jesteś w domu? — głos męża brzmiał napięcie.
— Wybiegłam do sklepu — palce mocniej zacisnęły telefon. — Będę za około pół godziny. A co?
— Dobrze. Mama i ja szykujemy małą kolację. Zrobiła twój ulubiony sałatkę. Przyjedź do niej.
— Świetnie — Agata starała się brzmieć radośnie. — Zaraz będę.
Odłożyła słuchawkę i wpatrywała się przed siebie. W środku szalała burza, ale na zewnątrz wyglądała spokojnie. Wyrzuciła zepsute jedzenie do najbliższego kosza i ruszyła w stronę domu.

Po drodze podjęła decyzję. Jeśli Konstantyn chce zniszczyć dokumenty, musi je ukryć. Ale najważniejsze teraz – zachować pozory. Nie zdradzić, że wie wszystko.
W mieszkaniu Walentyny Siergiejewnej pachniało domowym ciastem. Teściowa krzątała się w kuchni, układając sałatki na talerzach. Konstantyn nerwowo kroił chleb.
— O, nasza gospodyni! — głos teściowej brzmiał fałszywie-przyjaźnie. — Wchodź, Agatko. Prawie wszystko gotowe.
— Dziękuję, że przyszłaś — Konstantyn objął ją za ramiona. — Mama tak tęskniła.
Agata wymusiła uśmiech.
— Tylko na chwilę do łazienki.
Umyła się zimną wodą. Trzeba było trzymać twarz. Nic nie zdradzić. Agata nawet nie pamiętała, o czym rozmawiali przy kolacji. Wymuszała uśmiech, starając się nie płakać.
W domu potajemnie włożyła dokumenty mieszkania do torby. Następnego dnia zaniosła je do biura i schowała w sejfie.
Konstantyn zmienił się niemal natychmiast. Stał się uważny, troskliwy. Przynosił kwiaty bez okazji. Powrócił jego dawny śmiech, zniknęła wieczna drażliwość.
Tylko oczy zdradzały jego prawdę — ostre, czujne. Często otwierał szuflady, zaglądał do szaf, udając, że czegoś szuka.
— Nie widziałaś moich spinek? — pytał. — I dokumentów. Gdzie je schowałaś?
Agata za każdym razem udawała zdziwienie.
— Dokumenty? — powtarzała. — Gdzieś tu są. W mieszkaniu. Nie pamiętam dokładnie, gdzie je położyłam.
Konstantyn zgrzytał zębami, ale się uśmiechał.
Tak minął miesiąc. Agata obserwowała męża i z każdym dniem czuła coraz większe obrzydzenie. Człowiek, z którym spędziła pięć lat, okazał się kłamcą. Hipokrytą. Gotowym popełnić przestępstwo dla pieniędzy.
W deszczowy wieczór, gdy Agata przygotowywała kolację, drzwi wejściowe zatrzasnęły się z hukiem. Przez mieszkanie przeszedł podmuch powietrza. Do kuchni wpadł Konstantyn — mokry, rozczochrany, z płonącymi oczami.
— Agata! — wykrzyknął. — Potrzebuję pilnie dokumentów mieszkania!
Odstawiła powoli nóż.
— Po co?
— Mama ma przyjaciela-prawnika — Konstantyn oblizał wargi. — Zaproponował sprawdzenie dokumentów. Na wszelki wypadek. Może są jakieś nieścisłości albo błędy.
Agata skrzyżowała ręce na piersi.
— Z nimi wszystko w porządku, Kostia. Ciocia Zoja wszystko poprawnie sformalizowała.
— Skąd wiesz? — podszedł bliżej. — Przecież nie jesteś prawnikiem! Pokażmy specjaliście. To dla twojego dobra.
— Dla mojego dobra? — uśmiechnęła się Agata. — Czy dla twojego?
Konstantyn zamarł.
— Co masz na myśli?
— Wszystko słyszałam — cicho powiedziała Agata. — U twojej mamy. „Zniszczę akt darowizny” — naśladowała jego głos. — „I połowa mieszkania będzie moja!”
Konstantyn zbledł. Cofnął się krok.
— Nie rozumiesz…
— Doskonale rozumiem — przerwała Agata. — Chciałeś zniszczyć dokumenty. Oszukać mnie. Zabrać połowę mieszkania, które ci się nie należy!

— Mam prawo! — nagle krzyknął. — Jestem twoim mężem! Jesteśmy rodziną!
— Rodziną? — Agata gorzko się roześmiała. — Rodzina tak nie postępuje. Rodzina nie popełnia przestępstwa dla zysku.
— Gdzie dokumenty? — Konstantyn zacisnął pięści. — Co z nimi zrobiłaś?
— W bezpiecznym miejscu. Tam nie dotrzesz.
Twarz Konstantyna wykrzywiła z gniewu.
— Z powodu tego mieszkania stałaś się inną! Myślisz, że jesteś lepsza, bo masz własność?
— Nie, Kostia — pokręciła głową Agata. — To mieszkanie tylko pokazało twoją prawdziwą twarz. I mi się nie podoba.
— Co chcesz przez to powiedzieć?
— Składam pozew o rozwód — powiedziała stanowczo Agata. — Nie chcę żyć z kłamcą i zdrajcą.
Konstantyn otworzył usta, ale zaraz je zamknął. Odwrócił się i wybiegł z mieszkania, trzaskając drzwiami. Agata wiedziała, że nie wróci.
Po trzech miesiącach rozwód został sfinalizowany. Mieszkanie pozostało przy Agacie — jako jej własność, nabyta dzięki aktowi darowizny. Konstantyn nie dostał nic. I był to najlepszy prezent dla Agaty.

— Zniszczę akt darowizny! Wtedy połowa mieszkania będzie moja! — przypadkiem usłyszałam, jak mój mąż opowiada matce o swoim „genialnym” planie…
— Znowu opóźnili wypłatę! — westchnął głośno Konstantyn, opadając w fotel. — Właścicielka mieszkania już po raz trzeci przypomina o płatności. Może pożyczysz od rodziców?
Agata podniosła wzrok znad książki i uśmiechnęła się spokojnie.
— Nie martw się tak. Jutro mam spotkanie z szefową. Irina Wiktorowna wspominała o awansie. Wszystko się ułoży.
— Awans? — parsknął Konstantyn. — Obiecują już od trzech miesięcy. A tymczasem ledwo wiążemy koniec z końcem.
Agata odłożyła książkę na bok.
— Kostia, przecież sobie radzimy. Czasem brakuje nam pieniędzy, ale głodni nie chodzimy.
— Wynajem mieszkania zżera połowę budżetu! — Konstantyn wyskoczył z fotela i zaczął chodzić po pokoju. — A moja mama ciągle powtarza, że musimy oszczędzać na własne mieszkanie. Jakby to było takie proste!
Agata przewróciła oczami, już w myślach słysząc głos Walentyny Siergiejewnej, swojej teściowej: „W naszym czasie pracowaliśmy bez wytchnienia…”
— A propos, twoja mama dzwoniła dziś w ciągu dnia — powiedziała Agata, starając się brzmieć naturalnie. — Pytała, czy wpadniemy w weekend.
Konstantyn zatrzymał się nagle.
— I co odpowiedziałaś?
— Że się zastanowimy.
— Agata! — dramatycznie uniósł ręce. — Mama się obrazi. Wiesz, jaka jest.
— Wiem — westchnęła Agata. — Ale po ostatnim razie potrzebuję przerwy. Dwa godziny gadania o tym, jak źle wydajemy pieniądze i jak powinniśmy żyć jak ascetycy, żeby odłożyć na mieszkanie… Przecież i tak oszczędzamy na wszystkim.
W pamięci pojawiła się ostatnia kolacja u teściowej. Walentyna Siergiejewna przez długi czas wygłaszała wykład o tym, jak rozdzielać budżet rodzinny.
— Ty i mama tylko narzekacie — dodała cicho Agata. — A poza narzekaniem nic nie robicie. Ty odmawiasz szukania lepszej pracy, ciągle czekasz na awans, który ci się nie należy.
— A ty jesteś lepsza? — skrzywił się Konstantyn. — Ile razy proponowałem, żebyś znalazła dodatkową pracę….…👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
