W klasie 10B od dawna nie było stałego nauczyciela literatury. Jeden poszedł na urlop macierzyński, druga zrezygnowała po miesiącu pracy. Gdy pojawiła się Anna Wiaczesławowna — młoda, spokojna, schludna — uczniowie wymienili porozumiewawcze spojrzenia:
„Kolejna… Długo nie wytrzyma”.
Pierwsza lekcja zaczęła się od testu wytrzymałości.
— No dobrze, otwórzcie zeszyty… — zaczęła nauczycielka.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego.
— A my nie przynieśliśmy! — krzyknął ktoś z ostatniej ławki. Śmiech.
— Może najpierw się pani przedstawi, a dopiero potem będzie nas uczyć? — złośliwie rzucił inny uczeń.
— Dobrze. Anna Wiaczesławowna, — powiedziała spokojnie. — I ja…
— Anna Viagralowna! — wykrzyknęła jedna z dziewczyn.
— Perfumy jak z poprzedniego wieku, a okulary jak u babci! — śmiech nasilił się.
Ktoś włączył na telefonie dźwięk ryczącego osła. Klasa ryknęła śmiechem. Gdy nauczycielka coś tłumaczyła przy tablicy, jeden z uczniów rzucił w nią papierowym samolocikiem.
Nauczycielka odwróciła się.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego.
— Może się pani popłacze i ucieknie jak ta poprzednia? — szepnął uczeń, wystarczająco głośno, żeby usłyszała.
Ktoś ostentacyjnie ziewnął i teatralnie upuścił podręcznik na podłogę. Reszta podchwyciła — książki zaczęły spadać, krzesła zgrzytały, a ktoś już otwarcie przeglądał TikToka na tablecie.
Wtedy Anna Wiaczesławowna, ku zaskoczeniu wszystkich, usiadła na brzegu biurka i spokojnym, niemal codziennym tonem powiedziała coś, co sprawiło, że klasa zamarła…
— Wiecie, nie zawsze byłam nauczycielką. Dokładnie rok temu pracowałam na oddziale onkologicznym dla nastolatków. Byli tam ludzie w waszym wieku. Niektórzy marzyli tylko o tym, żeby dożyć końca szkoły. Wszystko było dla nich ważne: książki, poezja, zwykła rozmowa.
— Chłopak, 17 lat. Diagnoza — mięsak. Czytaliśmy razem „Eugeniusza Oniegina” na głos, bo on sam już nie mógł mówić.
Klasa trochę przycichła.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego.
— Trzymał książkę, nawet kiedy palce już go nie słuchały. Powiedział mi: „Szkoda, że wcześniej nie lubiłem książek. Teraz oddałbym wszystko, żeby po prostu… posiedzieć na zwykłej lekcji. Bez kroplówki”.
W klasie zrobiło się wyraźnie ciszej.
— Dziewczyna z innej sali — kontynuowała nauczycielka — marzyła, żeby pójść do szkoły. Po prostu siedzieć w prawdziwej klasie. A wy, dzieciaki… Żyjecie ich marzeniami, a zachowujecie się, jakby życie było wam coś winne.
— Nie będę was ani żałować, ani przekonywać. Znam wartość tego, co macie. A jeśli chcecie ją poznać — proszę bardzo, kontynuujcie.
Wstała, wyrównała stos zeszytów na biurku, poprawiła okulary i otworzyła dziennik. Przez resztę lekcji w klasie panowała zupełna cisza.
Od tego dnia nikt już jej nie przezywał ani nie żartował za jej plecami.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego.
W klasie 10B od dawna nie było stałego nauczyciela literatury. Jeden poszedł na urlop macierzyński, druga zrezygnowała po miesiącu pracy. Gdy pojawiła się Anna Wiaczesławowna — młoda, spokojna, schludna — uczniowie wymienili porozumiewawcze spojrzenia:
„Kolejna… Długo nie wytrzyma”.
Pierwsza lekcja zaczęła się od testu wytrzymałości.
— No dobrze, otwórzcie zeszyty… — zaczęła nauczycielka.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego.
— A my nie przynieśliśmy! — krzyknął ktoś z ostatniej ławki. Śmiech.
— Może najpierw się pani przedstawi, a dopiero potem będzie nas uczyć? — złośliwie rzucił inny uczeń.
— Dobrze. Anna Wiaczesławowna, — powiedziała spokojnie. — I ja…
— Anna Viagralowna! — wykrzyknęła jedna z dziewczyn.
— Perfumy jak z poprzedniego wieku, a okulary jak u babci! — śmiech nasilił się.
Ktoś włączył na telefonie dźwięk ryczącego osła. Klasa ryknęła śmiechem. Gdy nauczycielka coś tłumaczyła przy tablicy, jeden z uczniów rzucił w nią papierowym samolocikiem.
Nauczycielka odwróciła się.
Uczniowie znęcali się nad nową nauczycielką, próbowali doprowadzić ją do łez, ale po kilku minutach wydarzyło się coś niespodziewanego..👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
