Z Olgą byliśmy małżeństwem przez dziesięć lat. Mieliśmy dwie córki, Karinę i Darinę, bliźniaczki. Wszystko wydawało się normalne: w dzień praca, wieczorem rodzina, ale mama zaczęła coraz częściej się gdzieś zatrzymywać. To u koleżanki, to kolejka w sklepie, to nadmiar pracy… W końcu doszły mnie „życzliwe” wieści, że Olga ma kochanka.
Nie zwlekałem i postawiłem jej sprawę jasno. Olga natychmiast się broniła – a wiadomo, najlepsza obrona to atak. Twierdziła, że za mało uwagi jej poświęcam, przestała czuć się kobietą, domowe obowiązki pochłaniały cały jej czas, a córki, podobno, kochały tylko mnie… Krzyczała i ogłosiła, że odchodzi do kochanka. I poszła na serio, zostawiając dziewczynki ze mną.
Na początku Karina i Darina długo nie mogły pojąć, gdzie zniknęła mama, ale potem się przyzwyczaiły. W tym czasie zaproponowano mi przeniesienie się do innego miasta i objęcie nowego oddziału. Zgodziłem się, szybko się spakowaliśmy i wyjechaliśmy, nie zdążając się oficjalnie rozwieść z Olgą.
W nowej pracy poznałem dobrą kobietę – Anastazję, rówieśniczkę, która także samotnie wychowywała dwie córki. Niedługo potem zamieszkaliśmy razem i staliśmy się jedną wielką rodziną. Nasze dzieci były w podobnym wieku, a w domu panował stały gwar: dziewczynki bawiły się razem i kłóciły, cały przedszkolny chaos, naprawdę! My z Anastazją nie mogliśmy się nimi nacieszyć, ale potajemnie staraliśmy się o syna, choć jakoś nie wychodziło.
Po dwóch latach wspólnego życia, zrezygnowani, mówiliśmy sobie: no trudno, dziewczynki też są wspaniałe. I wtedy zadzwonił telefon.
Rozpoznałem numer – to było połączenie ze szpitala w moim rodzinnym mieście:
— Panie Nikolaju Pietrowiczu?
— Tak, słucham.
— Mam dla pana złe wieści… Pańska żona Olga Pawłowna niestety nie wybudziła się ze śpiączki i dziś zmarła. Proszę przyjechać po dzieci, jutro je wypisują. Co dalej z Olgą Pawłowną wyjaśnimy jutro.
— To jakiś żart? Nie widziałem Olgi Pawłownej od trzech lat, a nasze dzieci są teraz ze mną.
— Nie wiem nic więcej, w akcie urodzenia jako ojciec jest pan wpisany, proszę zabrać bliźniaki!
I odłożyli słuchawkę.
Zdezorientowany sprawdziłem numer przez internet – to rzeczywiście był nasz miejski szpital położniczy. Anastazja patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami, też nie rozumiała, co się dzieje, słyszała całą rozmowę. Szybko się spakowaliśmy, zawieźliśmy dziewczynki do dziadków i pojechaliśmy wyjaśniać, co się stało z moją byłą.
Przed szpitalem spotkaliśmy przyjaciółkę Olgi. To ona opowiedziała nam, że kochanek porzucił moją byłą żonę zaraz po tym, jak powiedziała mu o ciąży. Ciąża była dla Olgi trudna, w końcu doszło do poważnych komplikacji… Dzieci uratowano od razu, ale ich matka wpadła w śpiączkę i po kilku dniach zmarła. Bliźniaki trzeba było zarejestrować zaraz po porodzie, ale matka w takim stanie nie mogła podać aktualnych danych, więc wpisano je według akt stanu cywilnego – w których ja dalej figurowałem jako mąż, automatycznie stając się ojcem dzieci.
Przyjaciółka Olgi płakała, opowiadając to, i obiecała pomoc w razie potrzeby. Poszła do domu, a Anastazja stała obok mnie, mocno ściskając moją rękę.
— Nasto, co robisz?
— Koluś, przecież weźmiemy ich do siebie, prawda?
Widać było, że Anastazja z całych sił stara się ukryć radość i uśmiech.
— Kogo? Bliźniaki?
— Tak, tak, tak! Proszę! A co jeśli nasze własne się nigdy nie pojawią, a tu mamy gotowe dwójki!
— Nasto, to nie zabawki, żeby tak mówić…
— Koluś, mówię serio! Dziewczynki będą takie szczęśliwe! A twoje będą ich półkrwi braćmi… No, Koluś…
W końcu się nie oparłem. Wzięliśmy bliźniaki, pożegnaliśmy Olgę Pawłownę tak, jak należy.
Dziewczynki piszczały z radości, że mają braciszków i nie mogły się nadziwić, jak to możliwe, że nie zauważyły brzucha mamy Nasti!
Trzy lata po rozwodzie nagle zostałem ojcem dwójki nowo narodzonych chłopców. Sam sobie winien, powinienem był się oficjalnie rozwieść! Ale …
Z Olgą byliśmy małżeństwem przez dziesięć lat. Mieliśmy dwie córki, Karinę i Darinę, bliźniaczki. Wszystko wydawało się normalne: w dzień praca, wieczorem rodzina, ale mama zaczęła coraz częściej się gdzieś zatrzymywać. To u koleżanki, to kolejka w sklepie, to nadmiar pracy… W końcu doszły mnie „życzliwe” wieści, że Olga ma kochanka.
Nie zwlekałem i postawiłem jej sprawę jasno. Olga natychmiast się broniła – a wiadomo, najlepsza obrona to atak. Twierdziła, że za mało uwagi jej poświęcam, przestała czuć się kobietą, domowe obowiązki pochłaniały cały jej czas, a córki, podobno, kochały tylko mnie… Krzyczała i ogłosiła, że odchodzi do kochanka. I poszła na serio, zostawiając dziewczynki ze mną.
Na początku Karina i Darina długo nie mogły pojąć, gdzie zniknęła mama, ale potem się przyzwyczaiły. W tym czasie zaproponowano mi przeniesienie się do innego miasta i objęcie nowego oddziału. Zgodziłem się, szybko się spakowaliśmy i wyjechaliśmy, nie zdążając się oficjalnie rozwieść z Olgą.
W nowej pracy poznałem dobrą kobietę – Anastazję, rówieśniczkę, która także samotnie wychowywała dwie córki. Niedługo potem zamieszkaliśmy razem i staliśmy się jedną wielką rodziną. Nasze dzieci były w podobnym wieku, a w domu panował stały gwar: dziewczynki bawiły się razem i kłóciły, cały przedszkolny chaos, naprawdę! My z Anastazją nie mogliśmy się nimi nacieszyć, ale potajemnie staraliśmy się o syna, choć jakoś nie wychodziło.
Po dwóch latach wspólnego życia, zrezygnowani, mówiliśmy sobie: no trudno, dziewczynki też są wspaniałe. I wtedy zadzwonił telefon.
Rozpoznałem numer – to było połączenie ze szpitala w moim rodzinnym mieście:…👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
