Przyjaciółka zaprosiła mnie na swoje urodziny. Gdyby wiedziała, co ją czeka, uciekłaby jak szalona.

Sofia stała w przedpokoju przed lustrem, wpatrując się w swoje odbicie, jakby próbowała dostrzec w nim kogoś obcego. Miała trzydzieści sześć lat i wciąż szczupłą sylwetkę, lecz nie czuła z tego powodu radości. Jej włosy, cienkie i niezdyscyplinowane, kręciły się same z siebie, a twarz wydawała się blada i pozbawiona wyrazistych barw. Zwyczajna, niepozorna, szara wróbelka, znikająca w miejskim tłumie. Związała włosy w niechlujny kucyk, a na jej ustach na chwilę pojawił się uśmiech, lecz oczy pozostały poważne i lekko zmęczone. Ta krótka mimika nie niosła ze sobą ani odrobiny radości, jedynie uwydatniała pustkę wewnętrzną.

Z głębokim, niemal nieświadomym westchnieniem poprawiła fałdki na prostej bluzce i lekko muśnięła usta delikatnym błyszczykiem, który ledwie dodawał koloru. Zakładając płaszcz, podniosła głos w kierunku wnętrza mieszkania:
– Mamo, wychodzę!

Nie padła odpowiedź, tylko ciche echo odbiło się od pustych ścian. Sofia wyszła na klatkę schodową, gdzie unosił się zapach chłodnego powietrza i ledwie wyczuwalny aromat czyjejś porannej kawy. Do pracy miała zaledwie dwie przystanki, dlatego zawsze wolała iść pieszo. Komunikacja miejska wydawała jej się skupiskiem porannej drażliwości i wieczornego zmęczenia, miejscem, w którym ludzie unikają spojrzeń innych.

Pracowała w miejskiej bibliotece, cichym azylu spokoju. Po ukończeniu szkoły wyższej Sofia studiowała w instytucie pedagogicznym, lecz po krótkim okresie pracy jako nauczycielka zrozumiała, że to nie jej droga. Hałaśliwe klasy, wymagający rodzice i ciężar odpowiedzialności okazały się zbyt przytłaczające. Biblioteka stała się jej schronieniem – miejscem, gdzie nie było dużych zarobków, ale panowała błoga cisza i zawsze można było ukryć się za stertą nowych książek.

Wieczorami prowadziła niewielkiego bloga, gdzie dzieliła się wrażeniami z przeczytanych książek. To zajęcie przynosiło skromny dochód, ale wciąż było go za mało, by zrealizować marzenie, które z mamą nosiły od lat – generalny remont starego mieszkania, w którym tapety powoli odklejały się w rogach, a farba na suficie pękała.

Jej życie osobiste przypominało smutny romans, który przeglądała bez większej przyjemności. Na ostatnim roku studiów impulsywnie wyszła za mąż. Mama od razu nie polubiła wybranka i starała się odwieść córkę, lecz Sofia była nieugięta i nawet wprowadziła męża do swojego mieszkania. Matce nie pozostało nic innego, jak cierpliwie znosić obecność niechcianego zięcia. Małżeństwo trwało krótko – zaledwie pół roku. Artem okazał się miłośnikiem piwa i uwagi innych kobiet.

Później Sofia miała dłuższy romans z żonatym mężczyzną. Nie zamierzał porzucić rodziny dla niej, lecz rekompensował to drogimi prezentami – kiedyś podarował im z mamą ogromny telewizor, corocznie opłacał wczasy nad morzem. Z czasem i te relacje wygasły. Jego wizyty stawały się rzadsze, namiętność zgasła, pozostawiając jedynie lekkie poczucie niezręczności i żalu.

Po tym wszystkim Sofia postanowiła zrezygnować z prób ułożenia sobie życia. Komu mogła być potrzebna taka szara myszka jak ona? Szczególnie wśród tylu młodych i barwnych osób. W bibliotece, do której chodziła codziennie, przeważały kobiety i nastolatki. Stopniowo, niemal niezauważalnie, pogodziła się z samotnością, przestając nawet marzyć o rodzinie i dzieciach.

Pewnego wyjątkowo spokojnego dnia, gdy biblioteka była prawie pusta, siedziała przy biurku, sporządzając notatki do przyszłego wpisu na blogu. Nagle skrzypnęły drzwi i wszedł młody mężczyzna. Tak nieoczekiwany, że Sofia na moment zaniemówiła.

– Dzień dobry! – odezwał się miękkim, przyjemnym barytonem.
– Dzień dobry! Chce pan się zapisać? – spytała Sofia, a w jej głosie zaskakująco pojawił się lekki drżenie. Nie mogła sobie przypomnieć, by w ich ciche progi wchodzili młodzi mężczyźni, i to jeszcze tak sympatyczni.
– Nie, moja mama troszkę zachorowała. Poprosiła, żeby oddać książki i wziąć coś nowego dla niej – wyjaśnił.

Gdy położył na stole stos książek i kartę czytelnika, Sofia dostrzegła znajome nazwisko.
– A, rozumiem. Jesteś synem Anny Wiktorowny! – zawołała. – Wszystko u niej w porządku? Nic poważnego?
– Nie, nic groźnego. Po prostu przeziębienie, mocny kaszel. Powiedziała, że sama będziesz w stanie coś dla niej wybrać – odpowiedział, a na jego ustach pojawił się ciepły, otwarty uśmiech.

Sofia poczuła, jak po plecach przebiegły dreszcze. Nieśmiało opuściła wzrok i ruszyła do regałów z nowościami. To dziwne, niemal zapomniane uczucie podniecenia wywołane zwykłym męskim spojrzeniem zaskoczyło ją. Sięgnęła po pierwszy z brzegu nowy romans i wróciła do stolika.
– Oto książka, którą obiecałam jej przynieść. Właśnie dziś przyszła – powiedziała starannie, próbując zachować spokój.
– A dla mnie? – uśmiechnął się, a w jego oczach zabłysły radosne iskierki.

Serce Sofii zabiło tak mocno, że bała się, że usłyszy ten dźwięk.
– Co pan…? – zapytała, czując, jak twarz jej płonie.
– Można też coś dla mnie? Do poczytania dla przyjemności – nie ustępował.
– Jakie gatunki pan lubi?
– Szczerze mówiąc, dawno nic nie czytałem. Wybiorę coś według pani gustu.

Tym razem zaniemówił sam, pod jej uważnym, zainteresowanym wzrokiem. Sofia znowu ruszyła do regałów, czując nagle ogromną odpowiedzialność. Wybór nie był łatwy. W końcu wybrała powieść, którą sama niedawno przeczytała z przyjemnością.
– Nie wiem, czy się spodoba – niepewnie podała książkę.
– Na pewno przeczytam, dziękuję za rekomendację – odpowiedział, uważnie obserwując, jak jej palce wpisują jego dane w dzienniku czytelników.

Po jego wyjściu w bibliotece znów zapanowała cisza, lecz inna niż wcześniej – wypełniona nowym, drżącym sensem. Sofia długo nie mogła się skupić, wciąż myśląc o krótkim spotkaniu. Tak dawno nic podobnego się jej nie przytrafiło…

Kilka tygodni później książki oddała sama Anna Wiktorowna, wyglądając na zdrową i pełną życia.
– Dziękuję bardzo, Sofio, było naprawdę ciekawie! – powiedziała ciepło.
– A pana synowi? – nie mogła się powstrzymać Sofia.

Anna Wiktorowna nachyliła się i szepnęła konspiracyjnie:
– Bardzo mu się podobało! Przeczytał w dwa dni. Teraz prosi, żeby dobrać coś w podobnym duchu.

Sofia uniosła brwi, zaskoczona sprytnym, przenikliwym spojrzeniem starszej kobiety.
– Ja wybiorę sobie coś sama, a pani niech dobierze coś dla mojego Marka. Naprawdę mnie o to prosił – kontynuowała Anna Wiktorowna.

Gdy przeglądała regały, niespodziewanie obróciła się do Sofii:
– W weekend mam małe przyjęcie urodzinowe. Sofio, koniecznie przyjdź. Mój adres masz na karcie czytelnika. Gości będzie niewielu, rodzinnie. I nie odmawiaj, bo się obrażę!

Z poważnym, niemal komicznym gestem zagroziła palcem. Sofia poczuła się całkowicie zdezorientowana, w głowie roiły się wymówki i powody, by odmówić. Już postanowiła, że nie pójdzie. Ale nie chciała też urazić dobrej kobiety. Choć starała się nie myśleć o Marku, jego obraz uporczywie powracał.

Wieczorem zadzwoniła do przyjaciółki Iriny, szukając porady.
– Iryn, co założyć na urodziny u prawie obcej kobiety?
– Prawie obcej? – zaśmiała się przyjaciółka. – Kogoś masz na oku? Przyznaj się!
– Nie, tylko czytelniczka zaprosiła.
– W porządku. Masz czarne spodnie, załóż elegancką bluzkę, nie zapomnij o kolczykach.
– Iryn, to nie spotkanie biznesowe!
– Kochana, ty decydujesz, co założysz! – prychnęła i odłożyła słuchawkę.

W sobotę Sofia przejrzała szafę i znalazła granatową spódnicę ołówkową i elegancki koralowy sweter, prezent od mamy. W szkatułce znalazła delikatny srebrny łańcuszek. Ubrawszy wszystko, długo przyglądała się w lustrze.
– Może rozpuścić włosy… i chyba jest dobrze – mruknęła.

Delikatne pukanie w drzwi – na progu pojawiła się mama.
– Gdzie to tak wystroiłaś się? – spytała z ciekawością.
– Na randkę! – zażartowała córka.
– Naprawdę? W końcu! – w głosie matki brzmiała prawdziwa radość.
– Żartuję, mamo. Idę na urodziny znajomej.

Po drodze Sofia kupiła bukiet białych chryzantem i gipsówki, a w księgarni pięknie wydany zbiór wierszy na prezent.

Anna Wiktorowna powitała ją z otwartymi ramionami. Przy stole w salonie było tylko kilka osób. Miejsce obok Sofii zajęła wkrótce Mark.
– Mark, nie krępuj się, zajmij się naszą gościnią – delikatnie popchnęła go matka.

Mark starannie nakładał Sofii sałatki, częstował przystawkami, nalewał słodkie wino, które szybko poprawiło jej nastrój. Rozmowa płynęła lekko i naturalnie.

Gdy wieczór dobiegł końca, Mark zaoferował się odprowadzić ją do domu. Szli cichymi ulicami, opowiadając o zmarłym ojcu, przyjaciołach, pracy. Pod jej klatką Sofia, nabrana odwagi od wina, zapytała:
– Mark, czy mama specjalnie zaprosiła mnie, żebyśmy się poznali?
– Tak, jest wielką kombinatorą. Chce mnie jak najszybciej ustawić – przyznał nieśmiało. – A jakie są twoje okna?
– Tamte, na trzecim piętrze. Pewnie mama już czeka – pokiwała Sofia.

Ich spojrzenia spotkały się w półmroku, a Sofia poczuła, że dech jej zapiera. Strach i nagle pojawiająca się czułość ścisnęły gardło. W tym momencie wydało jej się, że zaraz stanie się coś ważnego, jak w książkach, które tak kochała – on miał zrobić krok ku niej… Lecz zamiast tego to ona cofnęła się i cicho pożegnała.

Trzy kolejne dni spędziła na bolesnych rozmyślaniach. Przekonywała siebie, że taki mężczyzna nie może być sam. Dlaczego więc? Nie, ona, zwyczajna i niepozorna, nie miała prawa być blisko niego. Próbowała go wyrzucić z głowy, zagłębiając się w pracę i obowiązki domowe.

Czwartego dnia drzwi biblioteki znów skrzypnęły. Na progu pojawił się on.
– Przeczytał pan te książki? – spytała Sofia, starając się brzmieć profesjonalnie.
– Nie, nie dla książek – uśmiechnął się Mark. – Przyszedłem zaprosić cię do kina. – Wyjął dwa bilety z wewnętrznej kieszeni kurtki i ostrożnie je jej pokazał.

Po seansie usiedli w małej kawiarni na cichej uliczce i zamówili po porcję lodów czekoladowych.
– Mark, dlaczego jeszcze pan nie ożenił się? – zdobyła się na odwagę Sofia.
– Kiedyś byłem żonaty. Z bardzo wyrazistą i piękną kobietą. Nie przyniosło mi to szczęścia. A pani… od razu mi się spodobała. Pani spokój, szczerość – odpowiedział cicho.

Sofia spojrzała w jego głębokie, jasne oczy i poczuła, jak całkowicie się w nich tonie. Nie miała już sił ani ochoty walczyć z tym uczuciem.

Trzy miesiące później, podczas wspólnego spaceru w jesiennym parku, gdy złote liście wirują w powietrzu, tworząc dywan pod nogami, Mark wziął jej rękę w swoją i zadał to jedno pytanie. Matki, dowiadując się o nowości, płakały ze szczęścia. Sofia zmieniła się w ostatnich tygodniach: w oczach pojawił się upragniony blask, chód stał się lekki, a uśmiech – częstszy i pewniejszy. Teraz w lustrze nie patrzyła już szara myszka, lecz spokojna i piękna kobieta. Koleżanki zauważyły tę przemianę i cicho się cieszyły. I w tym kryła się prosta, lecz istotna prawda: prawdziwe kobiece piękno rodzi miłość – ta, która potrafi usłyszeć nawet najcichszą duszę.

Przyjaciółka zaprosiła mnie na swoje urodziny. Gdyby wiedziała, co ją czeka, uciekłaby jak szalona…..Odbicie w porannej mgle…