Pies tropiący zaatakował 16-letnią uczennicę i zaczął głośno szczekać: kiedy policjanci pobrali od dziewczyny odciski palców, odkryli coś przerażającego.

W liceum nr 17 w mieście postanowiono zorganizować „lekcję otwartą” o bezpieczeństwie. W auli zgromadzili się uczniowie starszych klas, nauczyciele oraz rodzice. Gościem był policyjny kynolog ze swoim psem służbowym, owczarkiem niemieckim o imieniu Reks. Psy tropiące zawsze robiły wrażenie na nastolatkach, a tutaj obiecano jeszcze pokaz – jak pies potrafi znaleźć zabronione substancje, jak reaguje na zapach broni i jak posłuszny jest swojemu przewodnikowi.

Policjant w mundurze pewnym krokiem wszedł na scenę razem z Reksem. Pies był spokojny, wręcz lekko leniwy – kroczył obok, ale oczy nieustannie skanowały salę. Uczniowie wymieniali spojrzenia i szeptali między sobą.

— To nie jest zwykły pies — uśmiechnął się funkcjonariusz. — To mój partner. I on nigdy się nie myli.

Pokazał kilka komend: Reks znajdował atrapę pistoletu ukrytą w plecaku i nawet kładł się obok osoby, w której kieszeni była specjalna wkładka. Dzieci biły brawo.

Ale nagle wszystko się zmieniło.

Kiedy policjant miał kończyć pokaz, Reks niespodziewanie zastygnął. Uszy stanęły mu dęba, sierść na karku podniosła się. Skupił wzrok na tłumie uczniów, a potem… ryknął i ruszył z miejsca.

— Reks! Stój! — krzyknął przewodnik, ale pies nie reagował.

Owczarek z głośnym szczekaniem rzucił się na dziewczynę w trzecim rzędzie. Była to skromna, cicha uczennica imieniem Marina – zawsze siedziała w ostatnich ławkach, nie wychylała się, nie brała udziału w szkolnych sporach. Dziś stała obok koleżanek, trzymając przy piersi zeszyt. Z wyglądu – zwykła nieśmiała dziewczynka.

Ale Reks szarpał się w jej stronę, jakby oszalał. Warczał, pokazując zęby, a potem skoczył, przewracając ją na podłogę. Dziewczyna pisnęła, zeszyt rozleciał się na boki, a w sali wybuchła panika. Nauczyciele próbowali odciągnąć psa.

— Fu, Reks! Leżeć! — właściciel chwycił za obrożę i z trudem odciągnął owczarka. Ale pies nie spuszczał wzroku z Mariny, ciężko dyszał, strzelał zębami w powietrze i wciąż warczał.

Policjant był zdumiony:

— Nigdy nie zachowuje się tak bez powodu… Nigdy.

Uczennica drżała, oczy miała pełne łez. Wszyscy sądzili, że pies pomylił zapachy. Ale funkcjonariusz nalegał:

— Dziewczyno, proszę, idź ze mną i twoimi rodzicami na komisariat. Trzeba coś sprawdzić.

Rodzice próbowali protestować, krzyczeli o „hańbie na całą klasę”, ale pies wciąż warczał, a dyskusja z jego instynktem była bezcelowa.

Kiedy dziewczynę przewieziono na komisariat, pobrano jej odciski palców. I wtedy policjanci zamarli. Komputer wyświetlił dopasowanie…

Odciski należały do kobiety figurującej w federalnej bazie poszukiwanych przestępców.

Policjant powoli odwrócił się do drżącej „ucznicy”:

— Chcesz sama opowiedzieć… czy mam czytać akta?

Dziewczyna ciężko westchnęła i nagle całe jej wyraz twarzy się zmienił. Z nieśmiałej, zastraszonej uczennicy stała się zimną, dorosłą kobietą, której oczy widziały zbyt wiele.

— Dobrze… koniec zabawy — powiedziała niskim, pewnym głosem.

Okazało się, że jej prawdziwe imię to Anna i ma już 30 lat, a nie 16. Dzięki rzadkiej chorobie genetycznej wciąż wyglądała jak nastolatka: niski wzrost, dziecięce rysy twarzy, delikatny głos. Tym się posługiwała.

Anna przez kilka lat ukrywała się przed policją, odwiedzając różne miasta. W jej aktach figurowały napady, oszustwa, kradzieże biżuterii.

Odciski palców znajdowano na sejfach, klamkach, w mieszkaniach… ale za każdym razem uciekała, bo nikt nie wierzył, że za przestępstwami stoi „nastolatka”.

Chodziła do różnych szkół, mieszkała w rodzinach pod pretekstem sieroty, zmieniała imiona. Nikt nie podejrzewał, że dorosła kobieta uczy się wśród dzieci.

— Nikt by mnie nie rozpoznał — uśmiechnęła się drwiąco. — Gdyby nie wasz przeklęty pies.

Policjant spojrzał na Reksa, który siedział u jego nóg i wciąż nie spuszczał wzroku z zatrzymanej.

— Widzisz, Anno — powiedział zimno — ludzie mogą się mylić. Ale mój partner — nigdy.