Serce Wiki biło jak szalone, jakby odliczało ostatnie sekundy przed eksplozją błyszczącej przyszłości pełnej luksusu, jedwabnych sukien i wiecznej adoracji. Każde uderzenie pulsowało zapowiedzią ślubu – uroczystości, która miała na zawsze odmienić jej życie. Małżeństwo z Timurem oznaczało nie tylko prestiż, ale cały świat nieograniczonych możliwości: butiki w Paryżu, podróże po najdroższych kurortach, przyjęcia na jachtach, gdzie każdy spojrzałby na jej doskonałą sylwetkę z zazdrością.
Wika stanęła przed lustrem, wyginając się jak kotka, delektując się własnym odbiciem. Smukła figura, podkreślona obcisłą suknią ślubną wysadzaną tysiącem błyszczących kryształków, wyglądała jak stworzona po to, by zdobywać. Gładząc chłodny materiał, poczuła, jak iskry ozdób wbijają się w jej skórę, i z triumfalnym uśmiechem wyszeptała:
– Kiedy wejdę do kościoła, wszystko zamarznie. Będą szeptać: „Bogini! Kim ona jest? Skąd się wzięła?” A potem… zniknę. Odlatuję w nowe życie, daleko od tego miasta i tych ludzi. Wtedy mój mąż otworzy dla mnie skrzynię z prezentami… Ciekawe, co przygotował? Naszyjnik z diamentów? Jacht? A może klucze do willi na Lazurowym Wybrzeżu?
Myśl ta podsunęła jej inny pomysł. Raptownie otworzyła szafę, wysuwając szuflady z taką zaciętością, jakby szukała skarbu. Ale nic – ani pudełka, ani koperty, ani nawet kartki. Wika zmarszczyła brwi i uśmiechnęła się z kpiną.
– Spryciarz… – syknęła. – Ukryłeś przede mną? Zobaczymy, jak długo…
Poczekała, aż dom ucichnie, służba zniknie, a Timur wyjdzie na trening. Potem, niczym cień, wślizgnęła się do jego pokoju – przestronnego, pachnącego drogimi perfumami. Na półce, obok zakurzonego dyplomu, stały zdjęcia z czasów, gdy pracował jako kurier – porzucił tę pracę po trzech miesiącach, uznając, że to „niewolniczy trud”. Teraz jednak grał przed nią rolę ambitnego biznesmena.
Otworzyła jego garderobę. Na wieszaku wisiał perfekcyjny, czarny smoking z delikatnym haftem na klapach. Serce Wiki znów przyspieszyło. Wsuwając dłoń do kieszeni, spodziewała się dotknąć futerału z biżuterią… Tymczasem wyciągnęła kolorową broszurę. Rozłożyła ją – i oniemiała.
– Co to ma znaczyć?! – wrzasnęła, patrząc na zdjęcia śnieżnych pustkowi i napis: „Wycieczka do Jakucji. Zimowy survival. Sauna w śniegu. Spotkanie z hodowcami reniferów”. – Zamiast Paryża, Wenecji, Monte Carlo – Syberia?! Ty chcesz mnie zamrozić?!
Drzwi otworzyły się. Wszedł Timur, w sportowej koszulce, z ręcznikiem na szyi. Zobaczył ją z tą ulotką i już wiedział – prawda wyszła na jaw.
– Co robisz w mojej garderobie? – zapytał chłodno. – Nie uczono cię szacunku do cudzej własności?
– Chciałam tylko zobaczyć, co mi przygotowałeś! – odparła, próbując zachować godność, choć głos jej drżał. – Mam prawo wiedzieć!
– Wyglądasz teraz jak Meduza – stwierdził obojętnie. – Wzrokiem zamieniasz w kamień.
– A ty jesteś kłamcą! – krzyknęła. – Chciałeś mnie wysłać na koniec świata! Mam tego dość! Nie chcę tego ślubu, nie chcę ciebie! Znajdź sobie inną idiotkę!
Rzuciła broszurę na podłogę i wybiegła. Jej obcasy stukały o marmur, niosąc precz wszystkie złudzenia.
Wpadli rodzice Timura – Ignacy Władimirowicz i Natalia Siergiejewna. Ojciec, twardy przedsiębiorca o stalowym spojrzeniu, od razu wyczuł katastrofę.
– Co się stało? – spytał ostro. – Gdzie ona?
– Odeszła – odparł Timur spokojnie. – Ślubu nie będzie.
– Jak to nie będzie?! – ryknął ojciec. – Za trzy dni przyjeżdżają partnerzy z Niemiec, minister kultury! To miało być więcej niż wesele – to była umowa!
– Nie będę gonił kogoś, kto nie chce ze mną być – wzruszył ramionami syn. – I szczerze… cieszę się.
– Cieszysz się?! – matka prawie krzyknęła. – Co ludzie powiedzą?!
– A może… – zaczęła niepewnie Natalia – może ona wróci?
– A jeśli nie? – syknął Ignacy. – Potrzebujemy ślubu. Choćby z pierwszą lepszą!
W głowie Timura zapaliła się iskra.
Na zewnątrz, w parku, przy fontannie, siedziała dziewczyna – Polina. Skromna, z ciemnymi włosami i mądrym spojrzeniem. Jadła roztopione lody, które kapały jej na palce.
– Po co ja to kupiłam… – mruknęła.
– Bo przyjemność jest w chwili, nie w samym lodzie – odezwał się głos obok.
– Przepraszam… – spojrzała zdziwiona. – Czego pan chce?
– Proponuję ci… zostać moją narzeczoną – powiedział wprost Timur.
Polina roześmiała się. – To żart? Ukryta kamera?
– Nie. Jeden dzień. Potem rozwód. W zamian – mieszkanie. Na własność.
– Pan chyba żartuje.
– Moja narzeczona uciekła. Ślub musi się odbyć. Ty… po prostu byłaś pod ręką.
– Nie podobasz mi się – stwierdziła szczerze. – Zbyt… pokazowy jesteś.
– Mieszkanie nie jest pokazowe – odparł z uśmiechem. – Pomyśl.
Zamilkła. W głowie zabrzmiało: „A jeśli to szansa?”
– Zgoda. Ale żadnych podstępów.
Ślub odbył się w luksusowej willi. Goście pili szampana, tańczyli. Polina czuła się obco, znosiła to dla mieszkania. Wieczorem Timur zaprosił ją do pokoju.
– Tylko na noc – powiedział. – Żeby wyglądało wiarygodnie.
– Jak Kopciuszek po balu – uśmiechnęła się. – Tylko że bez karocy.
Spojrzał na nią poważnie. – Może jutro… pójdziemy na kolację? Tak naprawdę.
– Tak po prostu?
– Zapraszam piękną kobietę. To chyba powód.
W jej oczach po raz pierwszy pojawiło się ciepło. – Chyba trafiłam do bajki – szepnęła.
Objęła go mocno.
Tydzień później, gdy wyjeżdżali już jako prawdziwe małżeństwo, Ignacy stał przy bramie i mruknął:
– Kto by pomyślał, że taka cicha dziewczyna stopi serce naszego chłodnego syna?
– To nie dziewczyna – uśmiechnęła się Natalia. – To los. Bo czasem największy skarb nie jest w diamentach… a w roztopionym lodzie.
Panna młoda uciekła od bogatego narzeczonego prosto z ołtarza. Aby uniknąć skandalu, rodzice znaleźli jej… przypadkowego narzeczonego. A potem…
Serce Wiki biło jak szalone, jakby odliczało ostatnie sekundy przed eksplozją błyszczącej przyszłości pełnej luksusu, jedwabnych sukien i wiecznej adoracji. Każde uderzenie pulsowało zapowiedzią ślubu – uroczystości, która miała na zawsze odmienić jej życie. Małżeństwo z Timurem oznaczało nie tylko prestiż, ale cały świat nieograniczonych możliwości: butiki w Paryżu, podróże po najdroższych kurortach, przyjęcia na jachtach, gdzie każdy spojrzałby na jej doskonałą sylwetkę z zazdrością.
Wika stanęła przed lustrem, wyginając się jak kotka, delektując się własnym odbiciem. Smukła figura, podkreślona obcisłą suknią ślubną wysadzaną tysiącem błyszczących kryształków, wyglądała jak stworzona po to, by zdobywać. Gładząc chłodny materiał, poczuła, jak iskry ozdób wbijają się w jej skórę, i z triumfalnym uśmiechem wyszeptała:
– Kiedy wejdę do kościoła, wszystko zamarznie. Będą szeptać: „Bogini! Kim ona jest? Skąd się wzięła?” A potem… zniknę. Odlatuję w nowe życie, daleko od tego miasta i tych ludzi. Wtedy mój mąż otworzy dla mnie skrzynię z prezentami… Ciekawe, co przygotował? Naszyjnik z diamentów? Jacht? A może klucze do willi na Lazurowym Wybrzeżu?
Myśl ta podsunęła jej inny pomysł. Raptownie otworzyła szafę, wysuwając szuflady z taką zaciętością, jakby szukała skarbu. Ale nic – ani pudełka, ani koperty, ani nawet kartki. Wika zmarszczyła brwi i uśmiechnęła się z kpiną.
– Spryciarz… – syknęła. – Ukryłeś przede mną? Zobaczymy, jak długo…
Poczekała, aż dom ucichnie, służba zniknie, a Timur wyjdzie na trening. Potem, niczym cień, wślizgnęła się do jego pokoju – przestronnego, pachnącego drogimi perfumami. Na półce, obok zakurzonego dyplomu, stały zdjęcia z czasów, gdy pracował jako kurier – porzucił tę pracę po trzech miesiącach, uznając, że to „niewolniczy trud”. Teraz jednak grał przed nią rolę ambitnego biznesmena.
Otworzyła jego garderobę. Na wieszaku wisiał perfekcyjny, czarny smoking z delikatnym haftem na klapach. Serce Wiki znów przyspieszyło. Wsuwając dłoń do kieszeni, spodziewała się dotknąć futerału z biżuterią… Tymczasem wyciągnęła kolorową broszurę. Rozłożyła ją – i oniemiała.
– Co to ma znaczyć?! – wrzasnęła, patrząc na zdjęcia śnieżnych pustkowi i napis: „Wycieczka do Jakucji. Zimowy survival. Sauna w śniegu. Spotkanie z hodowcami reniferów”. – Zamiast Paryża, Wenecji, Monte Carlo – Syberia?! Ty chcesz mnie zamrozić?!
Drzwi otworzyły się. Wszedł Timur, w sportowej koszulce, z ręcznikiem na szyi. Zobaczył ją z tą ulotką i już wiedział – prawda wyszła na jaw.
– Co robisz w mojej garderobie? – zapytał chłodno. – Nie uczono cię szacunku do cudzej własności?
– Chciałam tylko zobaczyć, co mi przygotowałeś! – odparła, próbując zachować godność, choć głos jej drżał. – Mam prawo wiedzieć!👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
