Nieznajoma obroniła staruszka w pociągu, rozganiając chuliganów. Kiedy przyszła poznać rodziców swojego chłopaka, zamarła – przy stole siedział ten sam uratowany mężczyzna.

Lena wybiegła z budynku, nerwowo zerkając na zegarek.

– O nie, spóźniam się!

Pognała w stronę metra.

– Tylko tego brakowało – spóźnić się na kolację z rodzicami Pawła!

Ostatnio Lena i Paweł podjęli poważną decyzję – chcieli się pobrać. Na razie bez konkretnej daty, ale oboje traktowali to poważnie. Lena była gotowa nawet zamieszkać razem bez ślubu, lecz Paweł nalegał na formalność. Chciał, by świat wiedział, że to jego wybór i jego miłość.

– Może lepiej nie spotykać się z nimi? – zapytała Lena niepewnie. – A jeśli mnie nie zaakceptują?

– Myślisz, że zaakceptują kogokolwiek, kogo wybiorę? Moim zdaniem ich zadowoliłaby tylko kandydatka z ich wyobrażeń. Ale to ich problem, nie mój. Tata mnie rozumie. Jeśli dojdzie do konfliktu, po prostu odejdę. Nie potrzebuję ich pieniędzy – sam potrafię zarobić.

– Nie chcę być powodem rodzinnych kłótni.

– Nie będziesz – objął ją Paweł. – Największy problem to ich pycha. Czasem mam wrażenie, że utknęli w przeszłości. A im więcej mają pieniędzy, tym dziwniejsi się stają. Traktują mnie jak własność.

Poznali się przypadkiem, podczas szkolnych zawodów sportowych. Lena kibicowała swojej szkole, Paweł – liceum. Początkowo nawet się pokłócili z powodu rywalizacji, ale potem szybko się zaprzyjaźnili.

Lena pochodziła z przeciętnej rodziny, gdzie kupno tortu było wydarzeniem. Paweł natomiast dorastał w luksusie – prywatny kucharz, drogie prezenty, eleganckie bankiety. Ona nauczyła się walczyć o siebie na podwórku, on – unikał konfliktów, ale znał świat.

Lena marzyła o Paryżu, a Paweł miał go dość – rodzice zabierali go tam co roku. Mimo różnic zaiskrzyło między nimi od razu. Zbliżali się do siebie ostrożnie, z rezerwą, ale wyraźnie czuło się chemię.

Po pół roku Paweł oświadczył się:

– Nie chcę już budzić się bez ciebie. Chcę, żebyś była zawsze obok mnie.

– A twoi rodzice?

– Przyzwyczają się. Na pewno cię nie wygonią.

– Nie jestem tego taka pewna…

– Będziesz moją żoną. Jestem z ciebie dumny i nie zamierzam tego ukrywać.

Lena wierzyła, że dopóki Paweł stoi po jej stronie, nic złego się nie wydarzy. Ale im bliżej było spotkania, tym większy miała niepokój.

Kolacja miała odbyć się w restauracji. Paweł zapewniał, że to tylko zwykłe przedstawienie się. Lena jednak wiedziała – będą ją oceniać. Każde jej słowo, każdy gest.

Wpadła do domu, rzuciła okiem na zegar – została godzina i pół, a czekała ją podróż przez całe miasto. Jedną ręką poprawiała rzęsy, drugą próbowała zapiąć sukienkę. Tusz wpadł jej do oka, poleciały łzy, zamek w sukience się rozerwał. Lena westchnęła głęboko.

– Będzie, co ma być.

Umyła twarz, założyła jasny sweter. Nie było przecież wymagania, by przyjść w wieczorowej kreacji. I tak wyglądała godnie.

Wskoczyła do pociągu w ostatniej chwili i odetchnęła z ulgą.

– I zaczynamy maraton…

Spojrzała na swoje odbicie w szybie – wyglądała dobrze. Do celu zostało około dwudziestu minut. Miała czas, by pomyśleć.

Miała mieszane uczucia. Może Paweł przesadzał z tą surowością matki? Może nie była taka straszna?

Lena uśmiechnęła się. Byłoby cudownie, gdyby wszystko poszło dobrze. Bo zaczynać życie rodzinne od konfliktów to fatalny start.

Jej rozmyślania przerwały podniesione głosy. Do wagonu weszło trzech młodych mężczyzn i otoczyli starszego pana.

– Dziadku, dawaj kasę, nie udawaj!

– No już, szybko!

Staruszek potrząsnął głową.

– Mam tylko na bilet. Nie noszę więcej – za dużo takich jak wy.

Lena podniosła brwi. Odważny dziadek. Ale lepiej byłoby milczeć – może by sobie poszli.

Jeden z chłopaków popchnął staruszka. Ten zaczął się przewracać. Lena bez wahania podbiegła, złapała go, podtrzymała i odwróciła się do napastników:

– Wstyd wam? To starszy człowiek!

Zawstydzili się, ale zaraz zaczęli się śmiać. Lena znała jedną zasadę – jeśli widzisz, że nie ma szansy na pokojowe rozwiązanie, bij pierwsza. W ich oczach nie było cienia rozumu – tylko instynkt.

Rudy chłopak zrobił krok w jej stronę, ale dostał mocno w nos. Zawył i padł na podłogę. Z drugim było trudniej, ale po minucie też leżał. Trzeci zawahał się, Lena zawołała:

– No dalej, chodź tu, i tak zaraz wysiadam!

Ten zwiał do następnego wagonu.

Staruszek patrzył na nią z podziwem.

– Gdybym był o pięćdziesiąt lat młodszy, oświadczyłbym ci się natychmiast!

Lena się zaśmiała. Znowu to samo – dlaczego faceci uważają, że komplement to od razu propozycja ślubu?

– Muszę iść – rzuciła i razem wysiedli na stacji.

Staruszek długo patrzył za nią.

Tymczasem Paweł siedział z rodzicami przy stole i spoglądał na zegarek.

– Też uważam, że mogła przyjść wcześniej. To nie zwykłe spotkanie – to poznanie rodziców.

Ojciec tylko się uśmiechnął pod nosem i odwrócił wzrok, żeby żona nie zauważyła jego reakcji.

Wreszcie Lena weszła. Paweł chciał do niej podejść, ale jego rodzice już ją uprzedzili.

Matka syknęła:

– Nawet nie przyszło jej do głowy założyć sukienki? Albo pożyczyć jakąś?

Ojciec przyjrzał się Lenie uważnie.

– Sympatyczna dziewczyna. I dobrze, że nie udaje kogoś, kim nie jest. Strój też w porządku, szczerze mówiąc.

Powiedział do żony:

– Może po prostu nie chciała cię przyćmić.

Usiedli przy stole. Inna Igorewna z wymuszoną miną patrzyła, jak kelner rozkłada sztućce. Przed Leną leżały tylko widelec i łyżka, reszta miała pełen komplet. Lena poczuła rumieniec. Paweł zauważył to i od razu zapytał matkę:

– Mamo, czemu tylko jeden komplet?

– Chciałam jej ułatwić. W jej środowisku wszystko się je jednym widelcem. Będzie jej wygodniej.

Lena po raz pierwszy znalazła się w tak upokarzającej sytuacji. Powinna wstać i wyjść, ale nie chciała stracić Pawła. Czekała – czy on ją obroni?

– Coś się stało? – zapytał udając, że nic się nie dzieje.

Wszystko jasne.

Lena uśmiechnęła się sztucznie i zaczęła się podnosić. Matka Pawła zawołała:

– Już wychodzisz? Nawet herbaty nie spróbujesz?

W tej chwili rozległ się głos:

– Szkoda, że nie potrafisz odpowiedzieć teraz tak, jak w pociągu. Jeśli mój wnuk nie ma odwagi, ja zawsze mogę ci się oświadczyć – zostaniesz moją żoną i babcią Pawła.

Lena spojrzała zaskoczona – to był ten sam staruszek!

– To pan?!

– Tak. Nie przejmuj się synową. Jeszcze niedawno sama jadła jedną łyżką, którą nosiła w torebce.

Zaśmiał się. Inna Igorewna posłała mu mordercze spojrzenie, ojciec Pawła uśmiechnął się i objął staruszka:

– Cześć, tato. Znów jakieś przygody?

Dziadek usiadł przy Lenie.

– Usiądź, kochana. Obiecuję, że cię obronię. Póki Paweł kombinuje, jak wszystkich zadowolić.

Opowiedział historię z pociągu, jak Lena uratowała go przed bandytami. Inna tylko zacisnęła usta – dla niej to nie przystoi kobiecie, a już na pewno nie przyszłej synowej.

Ojciec Pawła podziękował Lenie, a Paweł szepnął:

– Co jeszcze o tobie nie wiem?

– A co ja nie wiem o tobie? Wiedziałeś o sztućcach?

– Oczywiście, że nie! Myślisz, że bym to zaakceptował?

Odwróciła wzrok. Teraz było jej wszystko jedno.

Podano pierwsze danie. Inna krzywo spojrzała:

– To na pewno nie to, co zamawiałam.

Zerkała ukradkiem, jak Lena zręcznie posługuje się sztućcami i zaczęła sama wybierać widelec.

– Boże, zawsze się mylę z tymi owocami morza…

Dziadek znów się roześmiał:

– Widzisz, Inna? Nie oceniaj innych, jeśli sama nie jesteś pewna.

Nóż spadł z hukiem. Inna wstała i wyszła. Paweł chciał za nią iść, ale dziadek go powstrzymał:

– Zostaw. Musi się wyładować.

Po kwadransie wróciła, usiadła, wypiła szampana duszkiem i powiedziała:

– Nie oddałabym syna byle komu.

Lena zrozumiała: Paweł był dla nich własnością. Jego słowa o miłości – tylko bajka.

Dziadek się roześmiał:

– To kiedy wesele? Mam prawie sto lat, musimy się spieszyć.

Paweł nachylił się:

– Przyjęli cię. Uciekamy?

Teraz Lena wiedziała – Paweł to maminsynek. Ale może to nawet lepiej? Dziadek nauczy ją wszystkiego. Inna go drażniła, a synem pogardzał.

Uśmiechnęła się:

– Uciekajmy.

Rodzice nawet nie zauważyli, że wyszli. Tylko dziadek patrzył za nimi z uśmiechem.