Niepocieszona wdowa spieszyła się z pogrzebem bogatego męża, ale młoda lekarka zauważyła coś dziwnego.

Angela szła na dyżur lekkim krokiem, z błyskiem w oczach. Co innego mogła robić, skoro kochała swoją pracę całym sercem? Koledzy żartowali z niej życzliwie, mówiąc, że chodzi z głową w chmurach. Jak można być tak oddanym zawodowi, który niesie tyle odpowiedzialności i daje tak niewielką pensję? Ale dla niej to nie była tylko praca — to było powołanie. I nie zamierzała tego zmieniać.

Uwielbiała być wzywana w najtrudniejszych przypadkach, dostrzegać nadzieję w oczach czekających i ratować tych, których inni już spisali na straty. Ukończyła studia z wyróżnieniem i wielu wróżyło jej karierę w prestiżowych szpitalach. Ale to właśnie podczas stażu w pogotowiu zrozumiała, że tam jest jej miejsce. Od tamtej chwili minęło siedem lat, a Angela całkowicie oddała się pracy w ratownictwie medycznym.

Tak bardzo poświęciła się pracy, że odsunęła na bok życie prywatne. Nie że szczególnie za nim tęskniła — rany z przeszłości związane z rodziną nadal były zbyt bolesne.

— Kochana Angelo, czas na dyżur! — mówiły do niej z sympatią starsze panie przed wejściem. Zawsze im odpowiadała z uśmiechem:

— Dzień dobry, panie. Wracam na służbę!

Jedna z nich pokręciła głową.

— Ciągle te nocne zmiany… Czy u was nie ma mężczyzn, którzy mogliby to robić? To przecież niebezpieczne.

— Nie ma znaczenia, czy to mężczyzna czy kobieta. Pacjent to pacjent. Ale teraz muszę już iść. Uważajcie na siebie, dobrze?

— Idź, dziecko. I ty też na siebie uważaj.

Angela ruszyła w stronę przystanku, a starsze kobiety zaczęły szeptać między sobą.

— Biedna dziewczyna… Po tym wszystkim, co przeszła, to cud, że wybrała zawód lekarza.

— Może właśnie dlatego to zrobiła. Pamiętacie, jak jej matka nie dostała na czas pomocy?

— Jak mogłabym zapomnieć? Tyle przeszła… A jej ojciec… potwór. A ona mimo wszystko taka dobra.

— Życie bywa przewrotne… Rodzice zginęli w pijackiej awanturze. A ojciec? Co o nim wiadomo?

— Nic. Może już nie żyje. Z takim charakterem…

Angela dobrze wiedziała, o czym mówią starsze panie. Nie złośliwie — to był ich sposób na spędzanie czasu.

Wysiadła z minibusu i skinęła głową młodemu kierowcy, który zawsze patrzył na nią z melancholią, ale nigdy nie miał odwagi się odezwać. Ona w mundurze, on za kierownicą. Uśmiechnął się do niej i pomachał ręką.

— Angela! Dobrze, że jesteś wcześniej. Szef cię szukał.

— W porządku, idę do niego.

Stefano, ordynator, przyjął ją z ojcowskim uśmiechem.

— Angela, kochana! Usiądź, proszę.

— Widzę, że jest pan dziś wyjątkowo wesoły. Powinnam się bać?

Na początku często się sprzeczali — on był starej daty, ona otwarta na nowe metody. Kiedyś nawet ją wyrzucił:

— Kim ty jesteś, gówniaro? Chcesz mnie uczyć?! Wynoś się! Jesteś zwolniona!

Angela wybiegła z płaczem. Ale akurat wtedy, tuż przed wejściem do pogotowia, wydarzył się poważny wypadek. Cztery osoby ciężko ranne. Jedna straciła puls. Stefano próbował reanimacji — bez skutku. Wtedy Angela zastosowała niekonwencjonalną metodę. Stefano był wściekły… dopóki serce nie zaczęło znowu bić.

Od tamtej chwili ich relacja się zmieniła. Zaczęli sobie ufać, a Stefano coraz częściej słuchał jej rad.

— Angela, wiem, że to niestandardowe. Ale jeśli ktoś może temu podołać, to właśnie ty.

— Co się dzieje, Stefano?

— Trzech pielęgniarzy w domu z grypą. Mogłabyś zostać do popołudnia?

— Oczywiście. I tak nikt na mnie w domu nie czeka. Nawet kota nie mam — żeby go nie zostawiać samego.

Noc była intensywna. Bójka bezdomnych, żona z patelnią, zdradzony mąż z dubeltówką… Prawie jak kabaretowe scenki.

Tuż przed zmianą, w końcu zrobiło się spokojnie. To był zwykle jedyny cichy moment. Ale wtedy zadzwonił telefon.

— Mamy wezwanie.

Wszyscy spojrzeli zaskoczeni. O tej porze? Ekipa wyjechała, ale szybko wróciła.

— Gdzie byliście?

— W kostnicy.

— W kostnicy?!

— Tak. Jakaś kobieta przyszła odebrać ciało męża. Podobno był bogaty i znany. Pełno paparazzi. Udawała omdlenie — dla efektu.

— Udawała?

— Czuła się świetnie. Poprosiła nas, byśmy wzięli udział w tej “szopce”. Dla pozorów.

Angela pokręciła głową. Czasy naprawdę się zmieniły.

Później odebrała kolejne zgłoszenie:

— Angela, musisz jechać na główny cmentarz. Zgłosi się do ciebie dozorca.

Zrozumiała od razu — to była ta sama wdowa.

— Zobaczmy tę niepocieszoną panią…

Na miejscu pogrzebu zaskoczył ją przepych: droga trumna, kwiaty wszędzie, a wdowa… szeptała coś do mężczyzny obok trumny. Angela podeszła i zapytała:

— Źle się pani czuje?

Kobieta odwróciła się i burknęła:

— Pośpieszcie się, nie mam całego dnia!

Angela już miała odejść zirytowana, gdy nagle spojrzała na twarz zmarłego. Coś było nie tak. Zbliżyła się i dotknęła policzka. Zimny — ale… nie martwy.

— STOP! — krzyknęła. Wszyscy się odwrócili. Natychmiast zadzwoniła do Stefano.

— Pamiętasz swojego przyjaciela z Afryki? Te same objawy. Myślę, że ten mężczyzna… żyje.

Wdowa wrzasnęła:

— Co ty robisz?! Zakopcie go! Przecież wam płacę!

Ale grabarze odmówili.

Chwilę później przybył kierowca ambulansu z łomem — przysłał go Stefano. Dziennikarze zaczęli wszystko nagrywać. Angela sprawdziła puls. Był. Słaby, ale był.

— Na nosze! Szybko!

Podczas transportu dokładnie wykonywała polecenia Stefano, który był w kontakcie z toksykologiem. Liczyła się każda sekunda.

W szpitalu już na nich czekali. Kiedy w końcu puls się ustabilizował, Angela pochyliła się nad nim i szepnęła:

— Musisz przeżyć. Musisz.

Drgnęły mu powieki. Znak? Może tak.

Później, wyczerpana, siedziała w gabinecie Stefano. Przed nią mocna herbata i ogromna kanapka.

— Moja żona Lidia kazała mi ci to podać — wyjaśnił.

Angela się uśmiechnęła. Lidia traktowała ją jak córkę.

— Dziś był wyjątkowy dzień, co?

— I to jaki! Twój “nieboszczyk” ma niewielkie szanse, ale może właśnie chłód w kostnicy go uratował. Trucizna nie zdążyła się rozprzestrzenić.

Zadzwonił telefon. Stefano odebrał, po czym zerwał się z radością:

— Żyje! Wyzdrowieje, Angelo!

Angela wyszła z kliniki w letnim deszczu, szczęśliwa jak nigdy wcześniej. Wsiadła do busa. Za kierownicą — ten sam chłopak. Spojrzał na nią zaskoczony.

— Mogę wsiąść?

— Oczywiście!

Usiadła obok niego.

— Nazywam się Angela.

— A ja Vittorio. Chyba jestem dziś najszczęśliwszym facetem na świecie. Nigdy nie miałbym odwagi do pani zagadać…

Angela się zaśmiała. Gdyby tylko wiedział, jak bardzo ona też jest szczęśliwa…

Rok później cała ekipa zebrała się, by ją pożegnać — Angela szła na urlop macierzyński. Wszyscy, uśmiechając się przez łzy, wiedzieli, że ta dziewczynka urodzi się pod wyjątkową gwiazdą.