— Niech gnije w domu dziecka! — wrzeszczała teściowa. — Nie potrzebuję tego wnuka! To przez tę jego przeklętą matkę mój Aleksiej wylądował w psychiatryku!

Wszyscy nazywali Anję „dziewczyną śmiechu”. Żywe, brązowe oczy, zaraźliwy uśmiech. Wesoła, piękna, błyskotliwa. Ale Anja czekała na prawdziwą miłość. Znalazła ją w Aleksieju – z pozoru zwykłym chłopaku, ale czułym i uważnym. Na początku wszystko było jak z bajki: kwiaty, liściki, romantyczne wieczory. Szybko zamieszkali razem. A potem zaczęły się siniaki.

— Potknęłam się — mówiła Anja.
— Uderzyłam się o drzwi szafy — mamrotała.
— Nadepnęłam na grabie w ciemności…

Przyjaciółki coś podejrzewały, ale Anja unikała rozmowy. Pewnego dnia przyszła do pracy w okularach przeciwsłonecznych. Jej koleżanka i przyjaciółka Masza zdjęła jej je – jedno oko było całe podbite. Anja rozpłakała się, ale broniła Aleksieja:

— On po prostu jest zazdrosny… Kocha mnie… To nie jego wina…

— To nie jest miłość, to obłęd! — odpowiedziała Masza.

Wraz z inną przyjaciółką, Leną, postanowiły działać. Odwiedziły Anję, próbowały przekonać ją, by odeszła, oferowały schronienie. Ale ona odrzuciła pomoc.

— Kocham go… On się zmieni. Wiem to.

Wkrótce Anja dowiedziała się, że jest w ciąży. Była szczęśliwa – wierzyła, że dziecko wszystko odmieni. Ale Aleksiej stał się jeszcze bardziej agresywny. Pewnego dnia, oszalały z zazdrości, bo zobaczył ją rozmawiającą z sąsiadką, brutalnie ją pobił. Anja poroniła.

Trafiła do szpitala. Po powrocie Aleksiej błagał o przebaczenie, płakał. Ale Anja już mu nie wierzyła. Pewnego poranka spakowała kilka rzeczy i uciekła. Schroniła się u matki na wsi. Straciła wszystko – ale przeżyła.

Trzy tygodnie później Aleksiej ją odnalazł. Czekał godzinami pod domem. Anja w panice wsiadła do pociągu i pojechała do matki. Wciąż czuła się śledzona, ale tam – u mamy – czuła się choć trochę bezpieczna. Nadeżda, jej matka, przyjęła ją z miłością, od razu widząc, że stało się coś strasznego. Z czasem Anja powiedziała jej całą prawdę.

A potem – kolejny szok: Anja znów była w ciąży. Bała się. Ale Nadeżda dodała jej sił:

— Damy radę. Wychowamy to dziecko razem.

Anja żyła w ciągłym napięciu. Miewała koszmary, budziła się z krzykiem, widząc w wyobraźni Aleksieja. Pewnej nocy krzyknęła tak głośno, że obudziła całą wieś. Nadeżda chwyciła rodzinny karabin i obiecała:

— Dopóki żyję, on cię więcej nie dotknie.

Anja urodziła syna – Iwana. Wiadomość dotarła także do Aleksieja i jego matki, Walentyny Pietrownej. Dumna i przebiegła kobieta postanowiła „naprawić relacje” – podarowała Anji samochód. Ale za tą hojnością kryła się manipulacja.

— Możesz mówić do mnie „mamo”… Jesteśmy teraz rodziną — powiedziała słodkim tonem.

Anja jej nie wierzyła. Pamiętała pogardę, z jaką ją zawsze traktowała.

Aleksiej natomiast znów zaczął się odzywać. Chciał widywać syna. Anja w końcu się zgodziła – myślała, że może Iwan potrzebuje ojca. Ale Aleksiej się nie zmienił.

Pewnego dnia, gdy zobaczył ją rozmawiającą z młodym lekarzem, który przyjechał na wizytę domową, wpadł w szał. Oskarżył ją o zdradę, stracił panowanie nad sobą i dotkliwie ją pobił – na oczach dziecka. Nikt nie zareagował. Nadeżda była poza domem. Kiedy wróciła, było już za późno. Anja leżała martwa na podłodze.

Aleksiej uciekł do lasu. Został schwytany następnego dnia. W sądzie wyszło na jaw, że cierpiał na poważne zaburzenia psychiczne: paranoję, impulsy przemocy. Został uznany za niepoczytalnego i skierowany do szpitala psychiatrycznego, nie do więzienia.

Iwan trafił do domu dziecka. Nadeżda zmarła kilka dni po pogrzebie Anji – ze zdjęciem córki przy sercu.

— Niech gnije w domu dziecka! — krzyczała teściowa. — Nie chcę tego dziecka! To przez tę jego matkę mój syn trafił do psychiatryka!

Opiekunowie społeczni próbowali odnaleźć babcię – Walentynę.

— To pani wnuk. Potrzebuje rodziny — mówili.

— Nigdy! — ryknęła. — Nie chcę mieć z nim nic wspólnego! Przez niego mój syn tam siedzi!

Wracali wielokrotnie. Bez skutku. Walentyna pozostała niewzruszona. Iwan został sam. Dorastał wśród obcych ludzi.

— Niech gnije w domu dziecka! — powtarzała teściowa. — Nie chcę go znać! To przez niego mój Aleksiej trafił do psychiatryka!

Lata później Aleksiej został wypisany. Lekarze stwierdzili, że jego stan się ustabilizował. Walentyna przyjęła go do siebie. Mieszkali razem, ale kobieta się go bała. W nocy słyszała, jak mówi do siebie, gapi się w ścianę. Obawiała się, że wszystko się powtórzy.

Wtedy wpadła na „genialny” pomysł: znaleźć mu żonę. Uwierzyła, że miłość go uzdrowi. Umieszczała ogłoszenia, obiecywała prezenty, nowy samochód. Aleksiej zgodził się bez emocji – było mu wszystko jedno.

Matka szukała nowej ofiary, przekonana, że działa dla dobra syna. Ale Aleksiej nie był już człowiekiem – był pustą skorupą, bez duszy.

Anja i Nadeżda nie żyły. Ich groby porastały chwasty. Iwan dorastał bez rodziców, bez miłości. A ta, która zniszczyła trzy życia… wciąż oddychała.

To była prawdziwa tragedia.