Niebezpieczna więźniarka odebrała jedzenie nowej osadzonej, a kiedy dziewczyna próbowała się sprzeciwić, oblała ją lodowatą wodą i zaczęła śmiać się razem z innymi więźniarkami, nawet nie podejrzewając, kim naprawdę była ta cicha dziewczyna i co wydarzy się z nią już za kilka minut.

Kiedy 29-letnią Sofię przywieziono do kobiecego więzienia, od razu zwróciła uwagę innych osadzonych.

Dziewczyna była spokojna, prawie z nikim nie rozmawiała i nigdy nie próbowała pokazywać swojego charakteru. Wykonywała polecenia strażników, trzymała się z dala od konfliktów, a większość wolnego czasu spędzała sama.

Niektóre więźniarki uznały, że Sofia po prostu się boi.

Szczególnie tak uważała Rachel — potężnie zbudowana kobieta, którą pozostałe osadzone starały się omijać szerokim łukiem.

Przebywała tutaj już od kilku lat i przyzwyczaiła się do ustanawiania własnych zasad. Zawsze towarzyszyło jej kilka kobiet, które śmiały się z każdego jej żartu i popierały ją podczas wszystkich konfliktów.

Rachel od razu zwróciła uwagę na nową więźniarkę.

Przez pierwsze kilka dni tylko ją obserwowała. Kilka razy celowo potrąciła Sofię ramieniem na korytarzu, a pewnego dnia zajęła jej miejsce przy stole, ale dziewczyna za każdym razem po prostu odchodziła na bok.

Rachel uznała, że Sofia się jej boi.

Kilka dni później, podczas spaceru, więźniarkom rozdano niewielki posiłek.

Sofia wzięła butelkę wody i pączka, po czym usiadła na metalowej ławce na dziedzińcu.

Spokojnie jadła, kiedy usłyszała głośny śmiech.

Rachel wraz z dwiema przyjaciółkami szła prosto w jej stronę.

— Wstawaj — rozkazała kobieta.

Sofia spojrzała na nią.

— Po co?

— Bo tak powiedziałam.

Ale dziewczyna nie ruszyła się z miejsca.

Kilka więźniarek stojących w pobliżu natychmiast zamilkło. Już wiedziały, co za chwilę się wydarzy.

Rachel podeszła bliżej i niespodziewanie wyrwała pączka z rąk Sofii.

— Teraz jest mój.

— Oddaj, proszę.

Rachel wybuchnęła śmiechem.

— Ty tak na poważnie?

Najwyraźniej nie spodziewała się takiej odpowiedzi.

Rachel demonstracyjnie odgryzła kawałek pączka, a resztę rzuciła na ziemię.

— Proszę. Zabieraj.

Sofia powoli wstała z ławki.

Wciąż mówiła spokojnie.

— Nie chcę z tobą konfliktu. Po prostu zostaw mnie w spokoju.

Te słowa tylko jeszcze bardziej rozbawiły Rachel.

— Słyszałyście? Ona nie chce ze mną konfliktu.

Kobiety stojące obok zaczęły się śmiać.

Rachel chwyciła butelkę lodowatej wody i nagle wylała ją prosto na głowę Sofii.

Dziewczyna zacisnęła powieki pod wpływem zimna. Woda spływała po jej włosach, twarzy i ubraniu.

Na całym dziedzińcu rozległ się śmiech.

— Co się stało? — szyderczo zapytała Rachel. — Teraz będziesz płakać?

Sofia przetarła mokrą twarz dłonią. Przez kilka sekund po prostu patrzyła na kobietę.

— Ostrzegam cię po raz ostatni. Przestań.

Rachel podeszła niemal na odległość kilku centymetrów.

— A jeśli nie przestanę?

Pchnęła Sofię w ramię.

Dziewczyna zrobiła krok do tyłu.

Rachel popchnęła ją ponownie, tym razem znacznie mocniej.

Sofia omal nie upadła.

Ale wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. 😰😳👇👇

Kiedy Rachel próbowała popchnąć ją po raz trzeci, Sofia błyskawicznie chwyciła ją za rękę, zrobiła krok w bok i gwałtownym ruchem odrzuciła ją od siebie.

Rachel ledwo utrzymała się na nogach.

Śmiech natychmiast ucichł.

— Zwariowałaś?! — krzyknęła.

Rachel rzuciła się do przodu i próbowała uderzyć Sofię.

Jednak jej pięść nawet nie dosięgła celu.

Sofia bez trudu zrobiła unik.

Kolejny cios.

Znowu chybił.

Poruszała się zupełnie inaczej niż zwykła osoba podczas bójki. Nie panikowała, nie wymachiwała rękami i nie cofała się bezładnie.

Każdy jej ruch był precyzyjny.

Rachel ponownie zamachnęła się, ale Sofia zrobiła unik i wyprowadziła krótki cios w korpus.

Kobieta zgięła się wpół.

Po chwili nastąpił kolejny szybki cios.

Rachel straciła równowagę i upadła na ziemię.

Na dziedzińcu zapadła całkowita cisza.

Nikt już się nie śmiał.

Sofia mogła kontynuować, ale zamiast tego natychmiast cofnęła się o kilka kroków.

— Ostrzegałam cię.

Strażnicy już biegli w ich stronę.

Jeden z nich chwycił Sofię za rękę, ale drugi nagle go zatrzymał.

— Poczekaj.

Mężczyzna uważnie przyjrzał się dziewczynie.

— Sofia Miller?

Skinęła głową.

Strażnik przez kilka sekund milczał.

— Wiedziałem, że skądś cię znam.

Pozostałe więźniarki spojrzały na siebie zdezorientowane.

— Kim ona jest? — zapytała jedna z kobiet.

Strażnik spojrzał na leżącą na ziemi Rachel.

— Pięć lat temu była profesjonalną bokserką. Mistrzynią kraju w swojej kategorii wagowej.

Rachel powoli podniosła głowę.

Teraz patrzyła na Sofię zupełnie inaczej.

Po jednym poważnym incydencie kariera dziewczyny dobiegła końca, a kilka lat później Sofia trafiła tutaj.

Nikomu nie opowiadała o swojej przeszłości i nie zamierzała udowadniać innym, jak dobrze potrafi walczyć.

Niebezpieczna więźniarka odebrała jedzenie nowej osadzonej, a kiedy dziewczyna próbowała się sprzeciwić, oblała ją lodowatą wodą i zaczęła śmiać się razem z innymi więźniarkami, nawet nie podejrzewając, kim naprawdę była ta cicha dziewczyna i co wydarzy się z nią już za kilka minut. 😨