Nastolatek napisał w zeszycie słowo „Pomóżcie”, a nauczycielka nawet nie mogła sobie wyobrazić, co dzieje się w jego domu.

Nauczycielka literatury zawsze starała się uważnie obserwować swoich uczniów i dostrzegać ich potrzeby. Jednak jeden z chłopców w jej klasie – czternastoletni nastolatek – budził w niej szczególne zaniepokojenie.

Chłopak rzadko rozmawiał z rówieśnikami, na lekcjach wpatrywał się w zeszyt, nie podnosił ręki ani nie zabierał głosu. Jego ubrania były zawsze poplamione i wyglądały tak, jakby spał w nich wiele nocy. Czasem zdawało się, że od niego czuć wilgoć i spaleniznę.

Nauczycielka próbowała delikatnie z nim porozmawiać po lekcjach:

— Zauważyłam, że twoje wyniki spadły. Wiem, że możesz lepiej. Co się dzieje? Dlaczego jesteś obojętny wobec lekcji?

Chłopak jedynie wzruszył ramionami, nie patrząc na nią. Jakby bał się powiedzieć coś, co mogłoby sprowadzić kłopoty.

Najpierw nauczycielka postanowiła wezwać jego ojca. Mężczyzna przyszedł do szkoły – wysoki, nieogolony, z ciężkim wzrokiem i wyraźnym zapachem alkoholu. Słuchał nauczycielki tylko połowicznie i w końcu powiedział szorstko:

— To zwykły leń. Nic mu się nie stało. Sam się nim zajmę.

Po tej wizycie zachowanie chłopca zmieniło się. Stał się jeszcze bardziej zamknięty, przestraszony każdym podniesionym głosem, często siedział na lekcjach wystraszony.

I wtedy, podczas kolejnej pracy kontrolnej, nauczycielka otworzyła jego zeszyt i poczuła dreszcz. Zamiast odpowiedzi na pytania, na każdej linijce widniało jedno słowo: „POMÓŻCIE”.

Początkowo myślała, że to głupi żart. Ale spojrzała na chłopca i zobaczyła, że naprawdę potrzebuje pomocy. Następnego dnia postanowiła odwiedzić go w domu i odkryła coś strasznego…

Wieczorem, po wielu wątpliwościach, zebrała się na odwagę i zadzwoniła na policję. Opowiedziała wszystko: dziwne zachowanie chłopca, groźby ze strony ojca, napisy w zeszycie.

Następnego dnia funkcjonariusze pojechali z nią do domu chłopca. Nikt nie otwierał drzwi przez dłuższą chwilę. Kiedy wreszcie wyszedł ojciec, był pijany i wściekły, krzyczał, że „nikt nie ma prawa wtrącać się w jego rodzinę”.

Gdy policjanci weszli do środka, nauczycielka zakryła rękami usta, by nie krzyknąć. W rogu, w samym domu, na żelaznym łańcuchu siedziała kobieta – matka chłopca. Jej wzrok był pusty, ubrania podarte, włosy splątane. Obok leżała pusta butelka i resztki chleba.

Okazało się, że ojciec od lat znęcał się nad rodziną. Trzymał żonę dosłownie „jak więźnia”, zabraniając jej wychodzić z domu.

Chłopak bał się mówić prawdę – po każdym szkolnym zgłoszeniu ojciec surowo go karał. To dlatego, gdy został wezwany do szkoły, dostał od niego karę za „hańbienie rodziny”.

Nauczycielka stała z boku, gdy policjanci wyprowadzali kobietę i chłopca. Egor po raz pierwszy od dawna spojrzał na nauczycielkę – w jego oczach był niemowy krzyk wdzięczności.