Mąż zdradzał Werę od wielu lat – i robił to z jej najbliższą przyjaciółką. Ale gdy postanowiła się zemścić, nikt nie mógł przewidzieć, na co była zdolna ta kobieta…

Od samego rana Wera Pawłowna zajmowała się tymi, które uważała za swoje najbliższe przyjaciółki – swoimi różami. Choć ogrodem w ogóle opiekował się doświadczony ogrodnik Fiodor Matwejewicz, to właśnie Wera dbała osobiście o róże. Nawet podczas swojej krótkiej podróży prosiła go, by o nie pilnował.

Wczoraj wróciła z Moskwy, gdzie była na jubileuszu swojej dawnej przyjaciółki z dzieciństwa, Taizii Aleksandrowny Cimesowej. Czas płynie tak szybko! Sama Wera dopiero co skończyła tyle lat, co Taia. Choć dzieliły je teraz kilometry, rozmowy telefoniczne i możliwość odwiedzin pozwalały utrzymać bliską więź.

W rodzinnym mieście została jeszcze jedna przyjaciółka z dzieciństwa – Wika Korkina. Były koleżankami ze szkoły i dzieliły się przez lata najskrytszymi sekretami. Jednak między Taizą a Wiką dawno powstał konflikt, który przerwał ich wspólne więzi.

Dawno temu dziewczyny pokłóciły się i zerwały kontakty. Taizja ostrzegała Werę wielokrotnie:

– Wera, ja już dawno zauważyłam Wikę. Ona jest kłamliwa i podła. Trzymaj się od niej z daleka, inaczej przyniesie ci tylko kłopoty.

– Ale dlaczego tak mówisz? Przecież wszyscy razem dorastaliśmy… Może naprawdę żałuje? Przecież przepraszała – odpowiadała Wera ostrożnie.

– Nie, przyjaciółko – wzdychała Taia. – Zdrada to nie błąd, to świadomy wybór. Kto jest zdolny do zdrady, może to powtórzyć. Kto nie jest – nigdy nie zdradzi. Druga szansa takim ludziom się nie należy.

– Ale ona bardzo chce z tobą porozmawiać… Nawet płakała – nalegała Wera.

– Artystka – odparła zimno Taizja. – Umówmy się raz na zawsze: ani słowa o Wice Korkinej w mojej obecności. Obiecujesz?

– Obiecuję – odpowiedziała Wera, obejmując przyjaciółkę.

I przez wiele lat imienia Wiki nie wspominano.

Wera zawsze podziwiała charakter Taizji – zdecydowany, żelazny: jeśli podjęła decyzję, nie wracała do niej. Choć Taia mieszkała w Moskwie, prowadziła własny sklep z książkami i żyła wygodnie, ich przyjaźń pozostała mocna. Nie miała rodziny ani dzieci – był to jej świadomy wybór.

Kiedy Wera wspominała wesołe chwile spędzone z przyjaciółką, podeszła do furtki sąsiadka, 65-letnia Tatiana Borysowna Prutkowa.

– Wero, dzień dobry! Już wróciłaś?

– Tak, przyjechałam wczoraj. Spędzam czas z przyjaciółkami – pokazała na róże.

– Od razu pomyślałam: kto rozmawia z kwiatami? – zaśmiała się sąsiadka. – Mogę wejść? Mam poważną rozmowę.

– Oczywiście – odpowiedziała Wera i otworzyła małą furtkę.

Tatiana Borysowna długo mówiła o drobnostkach, aż w końcu zebrała odwagę:

– Wero, przepraszam, że wtrącam się w twoje sprawy… Ale twoje sumienie nie pozwala mi milczeć. Denis Sergiejewicz cię zdradza. Kiedy nie było cię w domu, sprowadzał inną kobietę.

Wera zamarła. Podejrzenia były, ale dowodów brakowało. Teraz okazało się, że miała rację.

– Mam kilka zdjęć – cicho dodała Tatiana. – Chcesz zobaczyć?

Zdjęcia zrobione z okna drugiego piętra ukazały mężczyznę w ogrodzie z Wiktorią Siliną, dawniej Korkiną. Na kolejnych kadrach całowali się, a Denis szeptał coś Wice na ucho.

Wera poczuła zawroty głowy i niemal straciła przytomność. Głos się jej łamał:

– To moja najbliższa przyjaciółka… Jak mogło do tego dojść?

Tatiana objęła ją i pocieszała:

– Teraz najważniejsze: zdecydować, co dalej. Wybaczyć, odejść czy zemścić się.

– Zemsta – odpowiedziała Wera. – Zdrady nie wybacza się. Ktoś musi zapłacić za swoje czyny.

Denis nie wrócił tej nocy do domu, tłumacząc się wyjazdem służbowym. Wera nie wierzyła już żadnemu jego słowu. Zemsta stała się jasnym celem.

Skontaktowała się z Romen Siliń – mężem Wiki i partnerem Denisa w biznesie. Umówiła spotkanie w kawiarni „Rajskie Jabłka”.

W dniu spotkania Wera spokojnie wyjaśniła sytuację:

– Twoja żona cię zdradza.

Romen kiwnął głową:

– Wiem od dawna.

– Musimy ich ukarać – powiedziała Wera. – Przygotuję ekstremalną wycieczkę w dziką tajgę. Na drugi dzień grupa odejdzie, a oni zostaną sami na miesiąc.

– Zgoda – przytaknął Romen. – Tylko zachowaj spokój. Nikt nie może się dowiedzieć, że wiemy wszystko.

Plan Wery powiódł się perfekcyjnie. Grupa wyjechała, zostawiając Denisa i Wikę w lesie. Miesiąc później, gdy ich odnaleziono, byli wyczerpani, nie rozmawiali i nie mogli na siebie patrzeć.

Po powrocie Wera wniosła pozew o rozwód i podział majątku. Denis błagał o wybaczenie, ale kobieta pozostała nieugięta. Część swoich udziałów przekazała Romenowi, ratując go finansowo. Wika nie podzieliła biznesu z mężem i po wycieczce całkowicie się zmieniła – milcząco zebrała rzeczy i zamieszkała w kupionym przez byłego męża mieszkaniu.

Wera i Romen zaczęli się spotykać. To był najbardziej bolesny cios dla byłych kochanków – stracili nie tylko rodzinę i pracę, ale i pewność, że ich dawne związki zostaną naprawione. Teraz wiedzieli, że byli zdradzeni i opuszczeni, a ci, którzy kiedyś cierpieli, znaleźli szczęście u siebie nawzajem.

I choć zdrada pozostawiła blizny, Wera Pawłowna odnalazła swoją siłę i spokój, a sprawiedliwość została wymierzona – nie w gniewie, lecz w subtelnej, sprytnej i bezwzględnej precyzji, której nikt się nie spodziewał.