Małżeństwo przyszło do schroniska, aby adoptować dziewczynkę. Mąż oniemiał, gdy zobaczył na dziecku znajomy wisiorek...

Ten ciepły, wiosenny dzień zachęcał, by nie siedzieć w czterech ścianach. Przechodnie, mijając uśmiechniętego młodego mężczyznę o sympatycznej aparycji, mimowolnie odwzajemniali uśmiech. Kierował się do jednego z miejskich klubów. Przed nim zabłysnęła szyld klubu „Neon” świecący fioletem i błękitnymi światłami. Tego wieczoru odbywały się tam dwie imprezy organizowane przez studentów ostatnich lat.

Już miał otworzyć drzwi klubu, gdy usłyszał za plecami swoje imię.

– Kostia, cześć!

Odwróciwszy się, zobaczył dwóch spieszących do niego kolegów z grupy. Po wzajemnych uściskach jeden z nich, siwowłosy blondyn o imieniu Rusłan, powiedział:

– No to chłopaki, gotowi na relaks?

– Zawsze gotowy – odpowiedział Kostia.

W środku budynek był podzielony na osobne strefy z stolikami. Lokal nie był pusty. Młodzi ludzie kręcili się między stolikami a parkietem. Ktoś po prostu rozmawiał, ktoś tańczył do popowej muzyki.

– Sądzę, że oprócz naszej grupy jest dziś jakaś jeszcze impreza… o, właśnie, patrzcie, nasi – zauważył drugi kolega Kostii, Aleksiej.

Odwracając się, by przywitać się z innymi, Kostia nagle zderzył się z jakąś dziewczyną. Szukała czegoś w torebce, którą miała na ramieniu, i nie zauważyła chłopaka idącego naprzeciw.

– Przepraszam – z zakłopotaniem wyszeptała dziewczyna, po czym spojrzała na niego.

– Oczywiście wybaczam – uśmiechnął się do niej młodzieniec. – Sam dziś jestem lekko rozkojarzony.

Dziewczyna skinęła głową i, wciąż zakłopotana, pospieszyła do toalety. Kostia patrzył za rudowłosą nieznajomą, aż zniknęła za drzwiami. Nie mógł oderwać od niej wzroku, a w sercu zrobiło mu się tak ciepło, jakby przytulił kotka. Do rzeczywistości przywróciły go krzyki przyjaciół:

– Kostian, gdzie się podziałeś?

– Co?

– Porwało cię do Trójkąta Bermudzkiego?

Strząsnąwszy z siebie senność, chłopak dołączył do kolegów. Jednak nie minęła godzina, a Kostia zauważył, że trzy stoliki dalej siedzi ta sama dziewczyna, z którą się zderzył. Po wejściu do klubu rozmawiała z innymi dziewczynami i śmiała się z nimi. Wtedy zdecydował się na krok, który zmienił całe jego życie.

Po kolejnej żartobliwej uwadze koleżanki z grupy, rudowłosa usłyszała obok siebie męski głos:

– Dobry wieczór, piękna pani. Pozwolę sobie zaprosić panią do tańca.

Gdy tylko spojrzała na mówiącego, poczuła ciepło w sercu. Uśmiechnęła się i odpowiedziała:

– Dlaczego nie? A tak w ogóle, czy mój rozmówca ma imię?

– Nazywam się Konstantin – odpowiedział młodzieniec.

– A ja jestem Witalina, można po prostu Lina – po chwili milczenia powiedziała dziewczyna.

– Piękne, nietypowe imię – podkreślił Kostia, wyciągając do Liny rękę.

Jakby specjalnie dla nich DJ włączył wolną piosenkę. Było to wygodne do tańca i rozmowy. Tematem była impreza studencka i nauka.

– Jak podoba ci się dzisiejszy wieczór? – zaczął rozmowę Kostia.

– Całkiem nieźle. Wesoło i przytulnie – odpowiedziała Lina.

– Zgadzam się – uśmiechnął się chłopak.

– Można wiedzieć, na czym studiujesz?

– To nie tajemnica. Ostatni rok prawa – wkrótce będę dyplomowanym prawnikiem – powiedziała dziewczyna. – A ty?

– To też nie tajemnica: praktyka przeddyplomowa, a potem kariera ekonomisty. Mam już miejsce praktyk – w firmie. Nie jest gigantem, ale całkiem dobrze prosperuje. Jak to mówią, to, co doktor przepisał.
– Super! – szczerze odpowiedziała Lina chłopakowi.

Dalej młodzi nie przerywali uroku tańca słowami. Wieczór zbliżał się ku końcowi, podobnie jak studencka impreza. Wszyscy zaczęli rozchodzić się do domów. Przy wyjściu Kostia lekko został z tyłu i zdążył dotknąć ręki wychodzącej Vitaliny, mówiąc:

– Lina, nie żegnam się, tylko mówię: „Do zobaczenia”. Proszę, weź to.

Włożył do jej dłoni karteczkę ze swoim numerem telefonu. Uroczona jego wdziękiem dziewczyna wyjęła z torebki konturówkę do ust i napisała na odwrocie jego dłoni swój numer komórkowy. Po czym młodzi opuścili miejsce przypadkowego spotkania – każdy ze swoją grupą.

Nie minął nawet tydzień, gdy para spotkała się znów. Tym razem Kostia zaprosił Vitalinę na randkę. Czuł, że to właśnie ta jedyna. Niezależnie jak banalnie to zabrzmi. A jej miło było w towarzystwie chłopaka.

Oczywiście Lina chciała lepiej poznać swojego kawalera. Jednak Kostia nie palił się do opowiadania o swoim dzieciństwie i młodości. Podczas kolejnego spaceru Vitalina postanowiła jeszcze raz spróbować zagadać chłopaka.

– Kostia, opowiedz chociaż trochę o swoim dzieciństwie. Czyżby było aż tak trudne, że nie chcesz o nim pamiętać? Dlaczego prosisz wszystkich, by uważali cię za sierotę? – zapytała, patrząc mu w oczy.

Kostia westchnął, usiadł na napotkanej ławce, nabrał głęboko powietrza i usadził Linę na kolanach. Zaczął mówić:

– Nigdy nie widziałem i nie znałem swojego ojca, a matka… cóż, nie była obojętna na alkohol. Te butelki… było ich za dużo.

– Tak, to smutne dla dziecka – powiedziała Vitalina, mocniej przytulając Kostię – Mam nadzieję, że twoja mama poradziła sobie z demonami? – zapytała.

– Wiesz, tak, udało jej się. Było ciężko, nie od razu, ale wydostała się z tego bagna, udało jej się mnie wychować, chyba… Ale i tak wspomnienia tamtych lat są ciężkie – powiedział z smutkiem.

– Doskonale to rozumiem i nie będę już pytać. Lepiej przyjdź jutro do mnie na herbatę – Lina delikatnie zmieniła temat, gładząc Kostii włosy.

Ten z przyjemnością się uśmiechnął i pocałował ją.

Przez kilka miesięcy po pierwszej randce chłopak często odwiedzał Linę w domu. Spędzali razem miło czas. Jednak stosunki z mamą dziewczyny nie były idealne. Kobieta nie była niemiła ani nie obrażała Kostii, ale było widać, że nie jest zachwycona wyborem córki. Po każdym wyjściu chłopaka mawiała:

– On nie ma nic konkretnego za sobą. Matka piła, ojca nie znamy – czy on w ogóle żyje? Jakie życie czeka cię z nim? Za błędy jego rodziców…

– Jestem pewna, że może wiele osiągnąć sam. Jabłko czasem pada daleko od jabłoni.

Widząc powagę ich uczuć i silną więź z młodym człowiekiem, mama Liny przestała jej odradzać dalszy związek. A przyjaciele i znajomi, widząc ich wzajemną miłość, wróżyli szybki ślub. I tak się stało. Wśród gości byli najbliżsi przyjaciele i rodzina.

Przeleciał miesiąc miodowy i rozpoczął się nowy etap w ich życiu. Zmiany dotknęły każdego z osobna. Kostia ukończył uniwersytet z dyplomem ekonomisty. Znalazł pracę w rozwijającej się firmie handlowej.

Vitalina ukończyła z wyróżnieniem prawo i dostała pracę w dobrej kancelarii prawnej. Na początku wspólnego życia młodzi ciężko pracowali nad finansowym dobrobytem. Jeśli chodzi o dzieci, uważali, że jeszcze nie czas.

Tak mijały tygodnie, miesiące. Minęło kilka lat, podczas których Kostia i Vitalina zapewnili sobie stabilność i niezależność finansową.

Pewnego poranka, w dzień wolny, pili kawę, gdy Kostia poczuł, że to odpowiedni moment, by porozmawiać o czymś, co od niedawna zaczęło oboje niepokoić. Zamyślony wyraz twarzy żony nie umknął jego uwadze. Jako kochający mąż zapytał natychmiast:

– O czym myślisz, Vita?

Dziewczynie podobało się, gdy mąż tak ją nazywał. Imię brzmiało wtedy z jakimś szczególnym urokiem.

Biorąc jego dłoń w swoją i patrząc mu prosto w oczy, Vitalina powiedziała:

– Kostia, bardzo lubię nasze życie. Mamy piękny dom w spokojnej okolicy, a finanse nie są problemem. Mamy samochód.

– Którym jeździ nasz prywatny kierowca – z uśmiechem dodał Kostia.

– No tak.

– Od naszego ślubu celem było zapewnienie sobie materialnego bezpieczeństwa i udało nam się. Teraz uważam, że ten cel jest osiągnięty i możemy iść dalej.

Nie puszczała jego dłoni. Wiedziała, że zrozumie, o czym mówi.

– Kochanie, nasza rodzina to w dużej mierze twoja zasługa. Jest tu przytulnie, komfortowo, spokojnie – wszystko dzięki tobie. Rozumiem, co masz na myśli i jestem całkowicie za tym, żebyśmy mieli maluszka, a nawet więcej!

– To w takim razie niedługo jedziemy do centrum medycznego – ucieszyła się Lina, przytulając męża.

Kilka dni później para siedziała w najlepszej klinice poleconej przez przyjaciółkę Vitaliny. Recepcjonistka wręczyła im potrzebne formularze i młodzi zaczęli badania. Nadszedł dzień wizyty u lekarza. Gdy w końcu zaproszono ich do gabinetu, Lina zapytała niemal łamiącym się głosem:

– Doktorze, co pokazały badania?

Lekarka nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na młodego, potem na dziewczynę i powiedziała:

– Pan mąż jest zdrowy, ale państwa organizm… no cóż, będą poważne problemy.

Vitalina poczuła, jak serce na kilka sekund jakby stanęło. Jednak zachowała spokój i zadała logiczne pytanie:

– Co powinniśmy zrobić? Bardzo chcemy mieć dzieci. Mamy wszystko, żeby zapewnić im dobre życie.

– Nie warto się załamywać. Może jakiś alternatywny sposób rozwiązania problemu będzie dla was odpowiedni – zaproponowała lekarka.

Małżonkowie nawet nie myśleli o poddaniu się. Próba za próbą, metoda za metodą – stopniowo zamieniały się w pasmo niepowodzeń. Wtedy podjęli wspólną decyzję, by zwrócić się do domu dziecka dla sierot. W tej kwestii Kostia oddał stery Linie. Odwiedziła kilka domów dziecka, zanim znalazła ten właściwy. Dziewczynie wystarczył jeden tylko rzut oka, by zrozumieć – to jej przyszłe dziecko. Wieczorem Kostia zapytał:

– Jakie postępy?

Lina pośpieszyła się, by ucieszyć męża, całując go w policzek:

– Znalazłam ją, naszą przyszłą córkę. Los sam nas do niej przyprowadził.

Następnego dnia kierowca zawiózł małżonków do domu dziecka i już po chwili czekali na spotkanie z dzieckiem w pokoju rozmów.

– Wspomniałaś, że dziewczynka nie mówi. Nie powiedziano ci, dlaczego tak jest? – zapytał Kostia.

– Tak, od razu ostrzegli mnie o mutyzmie. To przez szok. Był wypadek samochodowy i dziewczynka została bez mamy – odpowiedziała Lina, patrząc na męża. – Tutaj lekarze twierdzą, że próby rozmowy z nią nie przyniosły skutku.

Minęło pięć minut, zanim otworzyły się drzwi i do pokoju wprowadzono wychowankę, około 6–7 lat. Miała na imię Marina. Dziwne uczucie ogarnęło Kostię, gdy spotkał się z dziewczynką wzrokiem. Jego wzrok zatrzymał się też na zawieszce na jej szyi.

– To… skąd ona ją ma? – mruknął chłopak.

– O czym mówisz, kochanie? Co się stało? – zdziwiła się jego żona.

– Ten medalion… Widziałem go wcześniej. Należał do mojej siostry Alony.

O imieniu matki małej sieroty Kostia postanowił od razu zapytać jej opiekunkę. Ta potwierdziła:

– Matka dziewczynki miała na imię właśnie Alona.

– To nie może być przypadek! Dzisiaj odwiedzę mamę. A po Marinę na pewno wrócimy – obiecał Kostia.

Małżonkowie zostali jeszcze kilka godzin w domu dziecka. Opowiedzieli o sobie, próbowali porozmawiać z Mariną, ale ta ani słowa nie powiedziała. Tylko od czasu do czasu patrzyła na nich, ściskając w rękach pluszaka. W drodze do domu Kostia i Vitalina omawiali wszystko, co się wydarzyło.

– Kochany, dlaczego nigdy nie mówiłeś, że miałeś siostrę? – zapytała Lina.

Kostia mocniej ścisnął kierownicę i odpowiedział żonie:

– Bo straciłem ją jeszcze w dzieciństwie. A właściwie, po prostu zniknęła. Alona była ode mnie o dwa lata starsza. Tęskniłem za siostrą. A mama wcale nie była smutna, udawała, że nic się nie stało. A ten medalion… to był prezent dla siostry od mamy, zrobiony z przetopionych kolczyków. Prezenty w naszej rodzinie były wielką rzadkością.

Po przyjeździe do domu młody mężczyzna pocałował żonę, gdy wysiadała z samochodu, potem podał kierowcy adres matki i już po kilku minutach stał przed drzwiami mieszkania. Głęboko oddychając, Kostia nacisnął dzwonek.

Starsza kobieta otworzyła drzwi i bez pytania, kto tam, zaprosiła syna do środka. Młody mężczyzna wszedł i poszedł za matką do salonu.

– Mamo, opowiedz mi o mojej siostrze bez zbędnych wstępów – zaczął Kostia, pokazując zdjęcie medalionu na telefonie. – I proszę, nie zmieniaj tematu, jak to robiłaś wcześniej.

Zaskoczona, ściskając w dłoniach rąbek sukni, kobieta poddała się i zaczęła mówić:

– Tak, było was dwoje: ty i Alona. Ale z powodu moich problemów postanowiłam oddać jedno z was do domu dziecka. Wybrałam twoją siostrę. Wydawała mi się silniejsza. Po prostu bałam się, że nie podniosę was obojga na nogi z powodu braku pieniędzy.

Kostia, z miną zmęczoną, usiadł obok matki.

– Ale mogłaś ją potem stamtąd zabrać. Dlaczego tego nie zrobiłaś? – oburzył się syn.

– Próbowałam nie raz, ale za każdym razem dostawałam odmowę. Powodem było moje uzależnienie od alkoholu i nieodpowiednie zachowanie. Szczerze żałowałam tego, co zrobiłam.

– Wiesz, co mnie dziwi? To, że przez tyle lat wszystko ukrywałaś – powiedział syn.

Kobieta nie wiedziała, co odpowiedzieć, więc milczała. Kostia nie zatrzymywał się dłużej u matki. Po powrocie do domu opowiedział Vitalinie o wizycie. Ich pragnienie adoptowania Mariny rosło z każdą godziną. I oto następnego ranka pojechali do domu dziecka po dziewczynkę. Ona już na nich czekała, trzymając w rękach pluszowego kota i plecak z rzeczami. Po podpisaniu niezbędnych dokumentów dyrektorka domu dziecka usiadła obok Mariny i, biorąc ją za rękę, powiedziała:

– Teraz znów masz mamę i tatę. Jestem pewna, że z Vitaliną i Kostią będzie ci dobrze.

Przytulając wychowankę na pożegnanie, kobieta odprowadziła trójkę do głównego wejścia do domu dziecka. Wsiadając do samochodu, Kostia kazał kierowcy jechać do kliniki, gdzie mogli wykonać test DNA.

– Chcę się ostatecznie upewnić, że Marina jest córką mojej siostry – odpowiedział na milczące pytanie Liny.

I tak po 10 dniach przyszedł wynik testu na maila. Wchodząc do pokoju dziecięcego, gdzie Lina właśnie bawiła się z dziewczynką, Kostia powiedział z radością:

– Potwierdziło się nasze pokrewieństwo!

Uklęknął przed nią, wziął drobne dłonie dziewczynki w swoje. Zaczął tłumaczyć sytuację:

– Teraz powiem coś ważnego dla nas wszystkich. Szczególnie dla ciebie i dla mnie. Jestem twoim wujkiem. Bratem twojej mamy, Marino. Jesteśmy bliską rodziną. Rozumiesz?

Przez kilka sekund dziewczynka milczała, patrząc na młodego mężczyznę, a potem objęła Kostię tak mocno, jak tylko dziecko potrafi.

Małżonkowie nie mogli uwierzyć własnym uszom, gdy usłyszeli delikatny głos Mariny:

– To znaczy, że naprawdę mam rodzinę i zostanę z wami na zawsze? Już nigdy nie będę sama?

Nie mogąc wydobyć słowa, Lina cicho westchnęła i uśmiechnęła się. Po jej policzku spłynęło kilka łez szczęścia. W odpowiedzi Kostia spojrzał na Linę i ojcowsko objął dwie swoje najukochańsze dziewczynki: żonę i tak niespodziewanie odnalezioną siostrzenicę.

Małżeństwo przyszło do schroniska, aby adoptować dziewczynkę. Mąż oniemiał, gdy zobaczył na dziecku znajomy wisiorek…