Po latach wspierania mojego chłopaka w realizacji jego marzeń, przypadkowo zauważyłam okno czatu na jego ekranie. Wtedy zrozumiałam, że muszę wszystko zmienić.
Byłam z Ethanem przez cztery lata i szczerze mówiąc – byłam zmęczona. Nie tylko fizycznie, po pracy w nudnej korporacji na nadgodzinach, ale i emocjonalnie. Płaciłam praktycznie za wszystko – czynsz, rachunki, zakupy… wszystko.
Tymczasem on pracował na pół etatu w lokalnym sklepie z grami, a resztę czasu spędzał grając w gry wideo w swoim „biurze” – czyli w naszej wolnej sypialni, pełnej sprzętu gamingowego, który w większości ja kupiłam. Jego marzeniem było zostać sławnym streamerem.
Nie zawsze chodziło o pieniądze. Zarabiałam wystarczająco, by pokryć wydatki, nawet jeśli musiałam brać dodatkowe zlecenia. Ale to, co mnie dobijało, to patrzenie, jak on ma mnóstwo wolnego czasu, podczas gdy ja ledwo miałam siłę odgrzać sobie obiad po pracy.
Pewnego wieczoru, po wyjątkowo trudnym dniu, postanowiłam porozmawiać. Siedzieliśmy w naszej małej kuchni, a ja przesuwałam widelcem po talerzu z mikrofalową kolacją, próbując dobrać odpowiednie słowa.
— Hej, myślałam sobie — zaczęłam, starając się mówić spokojnie. — Mówiłeś kiedyś, że masz pomysł na powieść. Może teraz byłby dobry moment, żeby się na tym skupić?
Widelec Ethana stuknął o talerz. — Co? Przecież wiesz, ile mam presji. Muszę streamować i pracować w sklepie.
— Dwadzieścia godzin tygodniowo w sklepie i granie to presja? — słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je zatrzymać.
Jego twarz pociemniała. — A więc teraz atakujesz moją pracę? MOJE MARZENIE? Świetnie, Sarah. Po prostu zazdrościsz, że robię coś, co kocham, a nie jestem korporacyjnym niewolnikiem. Ja przynajmniej nie zrezygnowałem z życia.
— Nie chciałam cię atakować. Źle to odbierasz — cofnęłam się. — Po prostu pomyślałam—
— Pomyślałaś, że jesteś teraz za dobra dla mnie? Że jestem nieudacznikiem? — jego głos podnosił się z każdą kolejną frazą. — Muszę pracować na pół etatu, żeby mieć pieniądze i czas na pasję. Czas wolny też jest ważny. Wybacz, że mam poukładane priorytety!
Bez słowa poszedł do swojego pokoju do gier, nie pozwalając mi się nawet przeprosić. Czułam się okropnie, że go uraziłam. Nie miałam tego na myśli. Ale tak kończyła się każda rozmowa o naszej przyszłości.
Na początku mieliśmy wspólne plany – podróże, wspólne życie, marzenia. Ale żeby to wszystko zrealizować, potrzebne były pieniądze. Potrzebowaliśmy, żeby on zarabiał więcej. Na początku przytakiwał i mówił, że gdy tylko się wybił, spełnimy wszystkie marzenia.
Ale z czasem zaczynał się bronić, a ja wychodziłam na czarny charakter. Tego wieczoru było tak samo.
Przez kolejne tygodnie, ilekroć próbowałam przeprosić i lepiej wyjaśnić, Ethan się zamykał i uciekał do swojego pokoju z grami.
Aż nastała ostatnia niedziela. Znowu sama sprzątałam mieszkanie, a Ethan spał po kolejnej zarwanej nocy. Przechodząc obok jego pokoju, zauważyłam, że ekran komputera się świeci.
Chyba zapomniał go wyłączyć. Już miałam iść dalej, gdy zobaczyłam otwarte okno czatu Discorda i przychodzące wiadomości. Nie chciałam podglądać, ale jedna wiadomość przykuła mój wzrok i zmroziła mi krew w żyłach:
„Stary, sorki, że mnie wczoraj nie było. Byłem zajęty. Ale słyszałem, co mówiłeś o Sarah na streamie. Dobra robota! Masz ją świetnie wytrenowaną. Wzbudź w niej poczucie winy, a potem uciekaj do swojego azylu. Działa za każdym razem! Też bym chciał mieć laskę, żeby móc całymi dniami grać!”
Wiadomość była od „DragonSlayer89”, jednego z jego stałych kolegów z grania.
Ręce zaczęły mi drżeć, gdy w głowie przelatywały mi lata naszych rozmów. Za każdym razem, gdy mówiłam o swoich obawach, obracał wszystko przeciwko mnie. Za każdym razem, gdy prosiłam o pomoc, sprawiał, że czułam się winna.
To nie była tylko jego nadwrażliwość. To było zaplanowane. Miał 32 lata, był w pełni zdolny do pracy, ale zamiast tego wolał manipulować 28-letnią kobietą, która go kochała i chciała budować z nim przyszłość.
Nie płakałam. Nie krzyczałam. Poczułam tylko pustkę, potem gniew, a potem dziwny spokój. Gdy jeszcze spał, spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Na szczęście miał sen twardy jak skała.
Cztery lata mojego życia zmieściły się w dwóch walizkach i plecaku.
Zostawiłam kartkę na blacie w kuchni:
„Mam dość. Zasługuję na coś lepszego.”
Wychodząc z budynku, poczułam się wolna. I odrobinę złośliwie ucieszyłam się na myśl, że Ethan nie zapłaci czynszu za przyszły miesiąc. Na szczęście to on nalegał, żeby tylko jego nazwisko było na umowie najmu – więc nie mój problem.
Naprawdę mogę powiedzieć, że już mnie to nie obchodzi. Może i straciłam cztery lata życia, może nie miałam dokąd pójść – ale przyszłość po raz pierwszy od dawna wyglądała jasno.
Kiedy poprosiłam mojego chłopaka, żeby bardziej się zaangażował, zaczął manipulować – a potem zobaczyłam, co miał na komputerze.
Po latach wspierania mojego chłopaka w realizacji jego marzeń, przypadkowo zauważyłam okno czatu na jego ekranie. Wtedy zrozumiałam, że muszę wszystko zmienić.
Byłam z Ethanem przez cztery lata i szczerze mówiąc – byłam zmęczona. Nie tylko fizycznie, po pracy w nudnej korporacji na nadgodzinach, ale i emocjonalnie. Płaciłam praktycznie za wszystko – czynsz, rachunki, zakupy… wszystko.
Tymczasem on pracował na pół etatu w lokalnym sklepie z grami, a resztę czasu spędzał grając w gry wideo w swoim „biurze” – czyli w naszej wolnej sypialni, pełnej sprzętu gamingowego, który w większości ja kupiłam. Jego marzeniem było zostać sławnym streamerem.
Nie zawsze chodziło o pieniądze. Zarabiałam wystarczająco, by pokryć wydatki, nawet jeśli musiałam brać dodatkowe zlecenia. Ale to, co mnie dobijało, to patrzenie, jak on ma mnóstwo wolnego czasu, podczas gdy ja ledwo miałam siłę odgrzać sobie obiad po pracy.
Pewnego wieczoru, po wyjątkowo trudnym dniu, postanowiłam porozmawiać. Siedzieliśmy w naszej małej kuchni, a ja przesuwałam widelcem po talerzu z mikrofalową kolacją, próbując dobrać odpowiednie słowa.
— Hej, myślałam sobie — zaczęłam, starając się mówić spokojnie. — Mówiłeś kiedyś, że masz pomysł na powieść. Może teraz byłby dobry moment, żeby się na tym skupić?
Widelec Ethana stuknął o talerz. — Co? Przecież wiesz, ile mam presji. Muszę streamować i pracować w sklepie.
— Dwadzieścia godzin tygodniowo w sklepie i granie to presja? — słowa wymknęły mi się, zanim zdążyłam je zatrzymać.
Jego twarz pociemniała. — A więc teraz atakujesz moją pracę? MOJE MARZENIE? Świetnie, Sarah. Po prostu zazdrościsz, że robię coś, co kocham, a nie jestem korporacyjnym niewolnikiem. Ja przynajmniej nie zrezygnowałem z życia.👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
