Gdy lot 417 wylądował na docelowym lotnisku, kapitan Aleksiej Morozow — doświadczony pilot z dwudziestoletnim stażem — jak zwykle wyłączył silniki i przekazał kontrolę służbom naziemnym. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, dopóki jego wzrok przypadkiem nie padł na jednego z pasażerów przechodzących obok iluminatora.
Mężczyzna szedł z bagażem podręcznym, niczego nieświadomy, ale kapitan zamarł. Ten człowiek był jego idealnym sobowtórem — do najdrobniejszych szczegółów. Ta sama linia szczęki, kolor oczu, nos. Patrzył na swoje żywe odbicie, tyle że ubrane po cywilnemu.
Aleksiej zawołał starszą stewardesę i, wskazując jej pasażera, wyszeptał:
— Poproś go, żeby chwilę poczekał. Powiedz, że mam do niego pytanie. Tylko ostrożnie.
Zaskoczona stewardesa dogoniła mężczyznę przy wyjściu i powiedziała:
— Przepraszam, proszę pana, kapitan poprosił, by pan chwilę poczekał. Chodzi o kontrolę dokumentów.
— Oczywiście — wzruszył ramionami mężczyzna, zdziwiony.
Kapitan wyszedł do kabiny. Zbladł, gdy zobaczył swojego sobowtóra. Chciał coś powiedzieć, ale nieznajomy go uprzedził.
Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który był do niego niezwykle podobny — kilka minut później odkryto coś przerażającego…
— Co tu się dzieje… — zapytał mężczyzna.
— To ja powinienem pana o to zapytać.
Mężczyzna przedstawił się:
— Igor Sokołow. Jestem historykiem, wykładowcą, często latam na konferencje. Jesteśmy do siebie… jak dwie krople wody.
Zapadła chwila ciszy. Potem Aleksiej zaproponował:
— Chodźmy do pomieszczenia służbowego, porozmawiamy. To coś bardzo dziwnego.
W pokoju dla załogi wymienili się dokumentami. Różne nazwiska, różne daty urodzenia, ale… w rubryce „miejsce urodzenia” u obu widniało to samo małe miasteczko — Wiaziemsk, Kraj Chabarowski.
— Wychowałem się w domu dziecka — wyznał Igor. — Nie znałem rodziców. Znalazłem kiedyś jakieś stare papiery, ale były prawie nieczytelne.
Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który był do niego niezwykle podobny — kilka minut później odkryto coś przerażającego…
Aleksiej poczuł, jak coś ściska mu wnętrzności.
— Ja też jestem z domu dziecka… Z tego samego miasta.
— Myślisz, że jesteśmy… bliźniakami? — zapytał Igor.
Aleksiej skinął głową:
— To możliwe. Mogli nas rozdzielić po urodzeniu. Tak się zdarzało. Zwłaszcza w latach 80. Domy dziecka były przepełnione, archiwa niepełne. Może ktoś z personelu podjął decyzję o rozdzieleniu nas, żeby łatwiej było znaleźć rodziny.
— Albo… — zawahał się Igor — może to nie było przypadkowe.
— Co masz na myśli?
— Zajmuję się badaniami nad tajnymi eksperymentami prowadzonymi w ZSRR. Niektóre dokumenty wskazują, że pod koniec lat 70. i na początku 80. w Kraju Chabarowskim prowadzono badania genetyczne. Bliźnięta wykorzystywano do testowania teorii „psychologicznej synchroniczności”. Czasem oddawano ich do różnych rodzin, żeby obserwować rozwój.
Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który był do niego niezwykle podobny — kilka minut później odkryto coś przerażającego…
— Myślisz, że jesteśmy częścią takiego eksperymentu?
— Powinniśmy zrobić test DNA?
Kilka tygodni później wyniki testu DNA potwierdziły: byli braćmi bliźniakami. Jeden został kapitanem, drugi — historykiem. Los rozdzielił ich o tysiące kilometrów, ale połączył w przestworzach — w tym samym samolocie.
Postanowili razem pojechać do Wiaziemska, by spróbować odnaleźć ślady swojej prawdziwej rodziny… i być może prawdę o tym, dlaczego ich drogi zostały rozdzielone już na samym początku.
Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który był do niego niezwykle podobny — kilka minut później odkryto coś przerażającego…
Gdy lot 417 wylądował na docelowym lotnisku, kapitan Aleksiej Morozow — doświadczony pilot z dwudziestoletnim stażem — jak zwykle wyłączył silniki i przekazał kontrolę służbom naziemnym. Wszystko przebiegało zgodnie z planem, dopóki jego wzrok przypadkiem nie padł na jednego z pasażerów przechodzących obok iluminatora.
Mężczyzna szedł z bagażem podręcznym, niczego nieświadomy, ale kapitan zamarł. Ten człowiek był jego idealnym sobowtórem — do najdrobniejszych szczegółów. Ta sama linia szczęki, kolor oczu, nos. Patrzył na swoje żywe odbicie, tyle że ubrane po cywilnemu.
Aleksiej zawołał starszą stewardesę i, wskazując jej pasażera, wyszeptał:
— Poproś go, żeby chwilę poczekał. Powiedz, że mam do niego pytanie. Tylko ostrożnie.
Zaskoczona stewardesa dogoniła mężczyznę przy wyjściu i powiedziała:
— Przepraszam, proszę pana, kapitan poprosił, by pan chwilę poczekał. Chodzi o kontrolę dokumentów.
— Oczywiście — wzruszył ramionami mężczyzna, zdziwiony.
Kapitan wyszedł do kabiny. Zbladł, gdy zobaczył swojego sobowtóra. Chciał coś powiedzieć, ale nieznajomy go uprzedził.
Kapitan samolotu zauważył mężczyznę, który był do niego niezwykle podobny — kilka minut później odkryto coś przerażającego…👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
