Dziadek całkowicie odszedł od zmysłów, gdy miałem około 10 lat. Rodzice wysyłali mnie co lato „do babci”, jakby dziadek nie istniał.
Mieszkali w zaniedbanym drewnianym domu, dlatego żartowaliśmy, że jedziemy na wieś, choć ich dom stał w prywatnej dzielnicy miasta liczącego milion mieszkańców.
Dziadek i babcia mieli trzy córki, moja mama była najmłodsza, a ja byłem najmłodszym wnukiem. W sumie wnuków było trzech i każdego lata siostry zostawiały nas pod opieką babci.
Pamiętam dziadka od około 4 lat. Wtedy zabierał nas do swojego zakładowego domu wczasowego, gdzie pracował jako nocny stróż – biegaliśmy po opuszczonym budynku z zabawkowymi pistoletami. Pamiętam, jak chowałem się w zimowym ogrodzie, jak wspinaliśmy się na dach, patrzyliśmy na nocne miasto i jak spaliśmy razem na łóżku w luksusowym pokoju. Wkrótce dziadek zaczął słabnąć i powoli tracił kontakt z rzeczywistością.
Pewnego dnia oznajmił, że porwali go kosmici. Przy stole, ni z tego ni z owego, mógł zacząć mówić o kosmicznym statku zawieszonym nad centrum handlowym.
Byłem wtedy jeszcze mały i mu wierzyłem, a starsi bracia się ze mnie śmiali. Byli bezwzględni i bezduszni, odwrócili się od dziadka, a ja nie rozumiałem dlaczego. Dla mnie dziadek był normalnym, ciekawym rozmówcą, uwielbiałem słuchać jego opowieści o latających spodkach, wyższej inteligencji, aurze człowieka i telepatii.
Kiedy wszyscy się od niego odsuwali, ja się do niego zbliżałem. Spędzaliśmy dużo czasu razem, chodziliśmy po mieście. On delikatnie trzymał moją cienką rączkę swoją wielką, kudłatą łapą.
— Dziadku, dlaczego nie widzę statku?
— Widzisz go tylko wybrani.
Zmrużyłem oczy i wpatrywałem się w niebo nad dachami, a dziadek chichotał.
Kiedy dorosłem, zacząłem rozumieć, że latających spodków nie ma, a dziadek po prostu się starzeje. Przy wspólnym stole, gdy dziadek zaczynał fantazjować, babcia mrugała do mnie, a ja rozumiejąco jej odpowiadałem. Czasem śmiałem się z niego razem z kuzynami, którzy głośno rechotali, wskazywali palcami na dziadka, a on stał w framudze drzwi, spuszczał wzrok, powoli się odwracał i odchodził do swojego pokoju. Wtedy było mi go żal i, czekając aż bracia wyjdą na podwórko, potajemnie wchodziłem do jego pokoju i prosiłem, żeby jeszcze coś opowiedział.
Potem umarł tata. Mieszkaliśmy w akademiku wojskowym pod Moskwą, czekając na mieszkanie, ale po jego śmierci szanse jeszcze zmalały. Od tego czasu mama zaczęła pić. Do 13. roku życia często zostawałem sam w akademiku, bo mama nocowała u któregoś ze swoich towarzyszy. W tym czasie umarła babcia. Po jej pogrzebie mama i ja zdecydowaliśmy, że zostaniemy z dziadkiem na jakiś czas i postaramy się ustalić jego dalszy los.
Dziadek na ogół zachowywał się normalnie, tylko teraz wciągnęła go budowa. Miesiąc po śmierci babci zaczął kopać okrągły wykop na podwórku.
— Co budujesz?
— Zobaczysz później, to tajemnica.
Tymczasem mama potajemnie znowu zaczęła pić, a dziadek tulił mnie i szeptał do ucha:
— Wszystko będzie dobrze, poczekaj trochę i odlecimy.
Lato się kończyło i musiałem wracać do szkoły. Nie wiedziałem, co robić. Pod koniec sierpnia przyjechały siostry z mężami i zebrały naradę. Decydowano, czy oddać dziadka do psychiatryka. Dziadek wtedy wstał z krzesła i uderzył pięścią w stół:
— Jestem normalny! Nor-mal-ny!
I rzeczywiście, prowadził gospodarstwo, chodził po emeryturę, kupował jedzenie. Poza tym miał zajęcie: coś budował i bardzo się tym pasjonował. Sprawę odłożono na nieokreślony czas.
Aby nie stracić pokoju w akademiku, ktoś musiał w nim mieszkać, więc pojechałem sam do domu, mając 14 lat. Mama przyjeżdżała sporadycznie, przywoziła jedzenie i pieniądze, a przez resztę czasu opiekowała się mną sąsiadka. Latem znów przyjechałem do dziadka. Wtedy wykop był już zalany betonem, a w jego środku wystawały długie pręty zbrojeniowe.
Mama przez ten rok bardzo się pogorszyła, stawała się staruszką. Dziadek spędzał cały czas na podwórku i nikogo nie wpuszczał na plac budowy. Tylko wieczorami, gdy się męczył, graliśmy razem w szachy. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że jego umysł pozostał niezwykle bystry. Tak minął kolejny rok. Poszedłem do ósmej klasy i pewnego dnia przyjechali do mnie bracia. Namawiali mnie, żebym wpłynął na dziadka, by sprzedał działkę. Za to obiecali kupić mi samochód, gdy skończę 18 lat. Chcieli też oddać dziadka do domu opieki.
Kiedy wróciłem na następne wakacje, zrozumiałem, że lepiej nie poruszać tematu sprzedaży działki. Na podwórku stała gigantyczna betonowo-metalowa konstrukcja, przypominająca gniazdo o średnicy około ośmiu metrów. Oczywiście, że dziadek budował lądowisko dla latającego spodka. Mama powiedziała, że przyszli jacyś ludzie i zaproponowali 5 milionów za działkę. Ale wszyscy wiedzieli, że nie ma sensu przekonywać dziadka.
Wyjechałem do obwodu moskiewskiego, by dokończyć ostatni rok szkoły i przygotować się do przeprowadzki do mamy i dziadka. Ale los zgotował mi straszny cios – zimą niespodziewanie zmarła mama. Dziadek sam zorganizował pogrzeb, potem przyjechałem ja, potem reszta rodziny. Po pogrzebie mamy popadłem w depresję. Ciotki zasypywały mnie radami, jak ułożyć moje życie, a ja na poważnie marzyłem, by odlecieć z dziadkiem na latającym spodku.
W końcu ciotki nalegały, żebym pojechał do domu i dokończył ostatni rok szkoły, ale tak naprawdę bały się, że stracę pokój w akademiku, bo do pełnoletności zostały jeszcze 3 miesiące. Wynajęły mi prawnika i wyjechałem. Dziadek został sam na jakiś czas, bo nie miał żadnych poważnych zaburzeń.
Dzwoniłem do niego codziennie, sprawdzając, jak się ma, ale skarżył się tylko, że wnuki go nękają i proszą, by sprzedał działkę. Zadzwoniłem do nich sam i poprosiłem, by przestali. Usłyszałem, że dni dziadka są już policzone i wkrótce będę jeździł swoim autem. Chciwe gnidy. Tymczasem sytuacja z moim pokojem zaostrzyła się i ostatecznie kazano mi się wyprowadzić, grożąc, że oddadzą mnie do domu dziecka, choć do pełnoletności zostały 2 miesiące.
Mama, póki żyła, przepiła resztki zdrowego rozsądku i wcale nie troszczyła się o moje życie. Nie wiem, jak to się stało, że syn wojskowego został wyrzucony na bruk. Pozwolono mi skończyć szkołę, a potem miałem się przeprowadzić do dziadka. Tylko żeby go uznano za osobę zdolną do czynności prawnych.
Pewnego dnia dziadek sam zadzwonił. Jego głos lekko się trząsł. Powiedział, że jutro odleci i chce mnie zabrać ze sobą, więc mam natychmiast do niego przyjechać. Tamtej nocy po raz pierwszy byłem z dziewczyną i nie chciałem się z nią tak głupio rozstawać. Pojechałem następnego dnia. Nikt mnie nie powitał. Dziadek leżał na platformie startowej w słabym świetle migających lamp ultrafioletowych. Zadzwoniłem na policję. Gdy przyjechali, stałem na platformie i modliłem się do nieba, by mnie też zabrało. Ciotki i bracia przyjechali dopiero trzeciego dnia.
Po pogrzebie notariusz odczytał testament — dom z działką przechodzą na mnie w spadku. Władanie przejmuję za miesiąc. Ciotki najpierw zapytały, co zrobię z pieniędzmi, a bracia z lekkim uśmieszkiem poklepali mnie po ramieniu mówiąc:
— Dobra robota, stary — i cały ten towarzystwo od razu się rozeszło. Zostałem sam.
Nie mogłem przestać myśleć, że dziadek naprawdę odleciał w kosmos. Zostawiłeś mnie samego, dziadku… A co ze mną? Dlaczego mnie nie poczekałeś? Wybacz mi, dziadku. Stałem na platformie startowej, opierając się o centralny słup. Objąwszy słup, wyczułem w nim wgłębienie. Włożyłem tam rękę i wyciągnąłem stos papierów.
Niepodpisana przez dziadka umowa sprzedaży działki za pięć milionów od jakiegoś dewelopera sprzed roku. Umowa na siedem milionów od tego samego dewelopera sprzed pół roku. Umowa na dziesięć milionów, na dwanaście, na trzynaście. Wyciągnąłem ostatni dokument, datowany na tydzień temu. Siedemnaście milionów…
Dziadku, handlowałeś przez cały ten czas? Oszukiwałeś wszystkich? Zbudowałeś to lądowisko, by uzasadnić swoje uporczywość? Dziadku… i to wszystko, by ratować ukochanego wnuka, jedynego, który cię kochał. Podniosłem wzrok ku niebu. Dziękuję, dziadku, naprawdę zawsze cię kochałem i będę kochać. Jeszcze trochę zostanę na tej planecie.
Historia do łez. Dziadek zaczął tracić rozum, kiedy miałem 10 lat. Latem jeździliśmy „do babci”, jakby dziadka w ogóle nie było.
Dziadek całkowicie odszedł od zmysłów, gdy miałem około 10 lat. Rodzice wysyłali mnie co lato „do babci”, jakby dziadek nie istniał.
Mieszkali w zaniedbanym drewnianym domu, dlatego żartowaliśmy, że jedziemy na wieś, choć ich dom stał w prywatnej dzielnicy miasta liczącego milion mieszkańców.
Dziadek i babcia mieli trzy córki, moja mama była najmłodsza, a ja byłem najmłodszym wnukiem. W sumie wnuków było trzech i każdego lata siostry zostawiały nas pod opieką babci.
Pamiętam dziadka od około 4 lat. Wtedy zabierał nas do swojego zakładowego domu wczasowego, gdzie pracował jako nocny stróż – biegaliśmy po opuszczonym budynku z zabawkowymi pistoletami. Pamiętam, jak chowałem się w zimowym ogrodzie, jak wspinaliśmy się na dach, patrzyliśmy na nocne miasto i jak spaliśmy razem na łóżku w luksusowym pokoju. Wkrótce dziadek zaczął słabnąć i powoli tracił kontakt z rzeczywistością.
Pewnego dnia oznajmił, że porwali go kosmici. Przy stole, ni z tego ni z owego, mógł zacząć mówić o kosmicznym statku zawieszonym nad centrum handlowym.
Byłem wtedy jeszcze mały i mu wierzyłem, a starsi bracia się ze mnie śmiali. Byli bezwzględni i bezduszni, odwrócili się od dziadka, a ja nie rozumiałem dlaczego. Dla mnie dziadek był normalnym, ciekawym rozmówcą, uwielbiałem słuchać jego opowieści o latających spodkach, wyższej inteligencji, aurze człowieka i telepatii.
Kiedy wszyscy się od niego odsuwali, ja się do niego zbliżałem. Spędzaliśmy dużo czasu razem, chodziliśmy po mieście. On delikatnie trzymał moją cienką rączkę swoją wielką, kudłatą łapą.
— Dziadku, dlaczego nie widzę statku?
— Widzisz go tylko wybrani.
Zmrużyłem oczy i wpatrywałem się w niebo nad dachami, a dziadek chichotał.
Kiedy dorosłem, zacząłem rozumieć, że latających spodków nie ma, a dziadek po prostu się starzeje. Przy wspólnym stole, gdy dziadek zaczynał fantazjować, babcia mrugała do mnie, a ja rozumiejąco jej odpowiadałem. Czasem śmiałem się z niego razem z kuzynami, którzy głośno rechotali, wskazywali palcami na dziadka, a on stał w framudze drzwi, spuszczał wzrok, powoli się odwracał i odchodził do swojego pokoju. Wtedy było mi go żal i, czekając aż bracia wyjdą na podwórko, potajemnie wchodziłem do jego pokoju i prosiłem, żeby jeszcze coś opowiedział.
Potem umarł tata. Mieszkaliśmy w akademiku wojskowym pod Moskwą, czekając na mieszkanie, ale po jego śmierci szanse jeszcze zmalały. Od tego czasu mama zaczęła pić. Do 13. roku życia często zostawałem sam w akademiku, bo mama nocowała u któregoś ze swoich towarzyszy. W tym czasie umarła babcia. Po jej pogrzebie mama i ja zdecydowaliśmy, że zostaniemy z dziadkiem na jakiś czas i postaramy się ustalić jego dalszy los.👇👇 Kontynuacja w pierwszym komentarzu pod zdjęciem 👇👇👇
